ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ, δημοσιογράφου
Στην φωτογραφία την σπάνια που δανείστηκα από τον άξιο Σπύρο Λαζαρίδη εικονίζεται ο μέγιστος άρχων της Λύρας του Πόντου σε μια διαφήμιση σε ένα ταπεινό μαγαζάκι μυθικό στην Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης την «Μπουάτ» του Νίκου.
Πολύ κοντά στον τόπο κατοικίας μου.
Επί της οδού Λαγκαδά στην αερογέφυρα.
Σε αυτό το λαϊκό μαγαζάκι δόθηκαν Ομηρικές παραστάσεις Λυρικού Δράματος, απεικονίσθηκε ζωντανά ο Πυρίχιος της Αρχαίας Ελλάδας.
Σμιλεύτηκαν Συμφωνικές συνθέσεις μεγάλων ορχηστρών με ένα μόνο όργανο από τίμιο ξύλο, ρετσίνι, μαλλιά αλόγου στις χορδές, με παλαιολιθικά μηχανήματα ήχου.
Ένας μόνο άνθρωπος με ένα όργανο κυριολεκτικά καταραμένο, περιέπαιζε Αγγέλους και Διαβόλους, κατέβαζε Αγίους και Μάρτυρες από τα Ουράνια, έσκαβε στα θεμέλια της Κόλασης, βγάζοντας γλώσσα στους Μαύρους πάνθηρες του Άδη.
Ένα τοξάρι πάμπτωχο πάνω σε ένα χέρι που ήταν σαν ΠΑΟ 90 σε βολή κατά αρμάτων συντόνιζε τον ρυθμό με τρόπο που τσάκιζε τα πατώματα όπως στο Θέρος του 1978 στον σεισμό.
Τα δάχτυλα του ήταν σαν πρέσες που πατώντας στις χορδές της Λύρας την πέθαιναν και την Ανέσταιναν σε κάθε οκτάβα με ταχύτητα οπλοπολυβόλου σε γενική αντεπίθεση με αντιαεροπορικά, όλμους, χειροβομβίδες.
Η φωνή του σπάνια σαν του τελευταίου ψάλτη πριν την Άλωση της Πόλης στην Αγιά Σοφιά να κωδωνίζει στα φλεγόμενα καμπαναριά με πύρινη τραχιά ωδή κοιτώντας τους Αρχαγγέλους.
Όταν ορμούσαν στην σκηνή του μαγαζιού νέοι ευσταλείς ιεροφάντες και μύστες του Πυριχίου, οι Κυριάκοι του, μεταμορφώνονταν σε ένα θηρίο της Αποκάλυψης αγέλαστο με θωριά τρομερή και εκτυφλωτική.
Στην κορύφωση του Δράματος με τα χέρια ψηλά των Πυριχιστών έφτανε στην Άρρητη Μέθεξη μέσα σε αλλαλαγμούς Νίκης και Τελείωσης.
Το μικρό αυτό ταπεινό μαγαζάκι λουζόταν σε απόκοσμο Φως της Ιερής Μυσταγωγίας των Καβείρων των Κουρητών και των Τραπεζουντίων των Μυρίων.
Στην Μπουάτ του Νίκου στην Προσφυγική Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης γράφηκαν χρυσές σελίδες του Ποντιακού Ελληνισμού.
Δεν θα μπορούσε να είναι κάπου αλλού.
Γιατί η γνήσια καλλιτεχνία συντονίζεται με τον αδρό χτύπο της καρδιάς του λαού.
Εκεί που θωρακίζονται οι παρέες σε ξύλινα τραπέζια, με λαϊκό κρασί, λαϊκό φαΐ, καθαρά βλέμματα.
Για αυτό και η λύρα του ήταν τυλιγμένη σε εφημερίδα.
Δεν την είχε καν σε κουτί.
Τα χαράματα με την λήξη του μεροκάματου περίμενε στην στάση του ΟΑΣΘ να πάρει το αστικό. Μόνος.
Πριν φτάσει στο σπίτι του στην Καλαμαριά έκανε και μια στάση για μια σούπα και αυτό ήταν όλο.
Πήρε το αμέτρητο Χάος της προσφυγιάς και το μεταμόρφωσε σε Σύμπαν.
Ο Γώγος Πατριάρχης Πετρίδης μαζί με τον Χρύσανθο κράτησαν τον Ποντιακό Ελληνισμό στην Ελλάδα όρθιο.
Δύο φτωχά παιδιά της βιοπάλης.
Παιδιά του Δημοτικού ή του Γυμνασίου όπως και ο Στέλιος Καζαντζίδης, απόκληροι και ερχόμενοι από το περιθώριο των τσαμουριών και του στιγματισμού.
Ήταν γεννημένοι Ήρωες και Θεοί.
Και οι τρεις.
Αυτά που δημιούργησε με την Λύρα ο Πατριάρχης ήταν τέλεια και χωρίς ανάγκη περαιτέρω εμβάθυνσης.
Ζωγράφισε την τελειότητα.
Μας την παρέδωσε όπως είναι.
Μας την εξήγησε με διαφορικές εξισώσεις χωρίς να γνωρίζει καν τι σημαίνει ο όρος.
Ο Γώγος δεν γνώριζε να εξηγήσει αυτό που έκανε.
Απλώς το έκανε.
Μπήκε σε ένα κλειστό δωμάτιο χωρίς λάμπες και το γέμισε με 1000 Led λαμπτήρες με πυρηνική ενέργεια αιώνια.
Ο Πατριάρχης έδωσε τον ορισμό στο καταραμένο όργανο.
Τόσο αυτός όσο και το καταραμένο όργανο θα φαντάζουν νεκροί στην εποχή της Πτώσης.
Αλλά θα είναι μόνο λίγες στιγμές πριν την Ανάσταση.
