Ο Γιώργος Παρχαρίδης υπήρξε μια ανεξάρτητη φωνή και ένα σύμβολο ανιδιοτελούς αγώνα για τα ποντιακά πράγματα. Αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς όση κριτική και να του ασκεί για τα λάθη και τις ενδεχόμενες παραλείψεις του. Και εγώ έχω ασκήσει κριτική, μπροστά του, δημόσια, για την αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεων των πολιτιστικών μας σωματείων. Το σχετικό βίντεο είναι αναρτημένο στο διαδίκτυο. Ήταν σε ένα συνέδριο στο Πανόραμα πριν από μερικά χρόνια.
Ο Γιώργος Παρχαρίδης έβαλε μπροστά το επιστημονικό και κοινωνικό κύρος του για να παλέψει ενάντια σε κατεστημένα και σε σουλτανάτα. Έδωσε απλόχερα και δεν πήρε. Η τσέπη του άδειαζε, δεν γέμιζε από την εμπλοκή του στον οργανωμένο ποντιακό χώρο. Με το κύρος του έδωσε κύρος και αξιοπιστία στις ποντιακές οργανώσεις. Προσπάθησε να θεραπεύσει οργανωτικές αρρώστιες πολλών ετών.
Αγωνίστηκε ενάντια στις ιδιοκτησιακές λογικές, τα κλειστά κλαμπ και τα οικογενειακά φέουδα και μίλησε για την ανεξαρτησία και την αποτελεσματικότητα του ποντιακού χώρου. Πρόκειται για μια τεράστια ηθική συμβολή, όχι μόνο στις ποντιακές υποθέσεις, αλλά και γενικότερα στα κοινά της Ελλάδας.
Δυστυχώς ο Γιώργος Παρχαρίδης δεν είναι πια ανάμεσα μας. Δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι ο φυσικός κυματοθραύστης στα εκφυλιστικά φαινόμενα. Η μνήμη του όμως θα συνεχίσει να εμπνέει νέα παιδιά που θέλουν εθελοντικά και με ανιδιοτέλεια να προσφέρουν στην κοινή μας υπόθεση και να αποτελέσουν εμπόδιο στον εκφυλισμό.
Οι ποντιακοί σύλλογοι διαχειρίζονται, καλλιεργούν, αναπαράγουν και διαχέουν μια κληρονομιά, την μνήμη και τον πολιτισμό των αδικημένων προγόνων μας. Αυτό είναι το νόημα και ο λόγος της ύπαρξης τους. Όταν μετατρέπονται σε μηχανισμούς εξυπηρέτησης ιδιοτελών συμφερόντων και πλουτισμού εκφυλίζονται και χάνουν τον προσανατολισμό τους, προκαλώντας αλλοτριώσεις. Θα έλεγα τερατογενέσεις!
Δυστυχώς οι ιδιοκτησιακές, φεουδαρχικές λογικές δεν έχουν εκλείψει από τον χώρο. Μάλιστα φαίνεται πως αναπαράγονται, ευτυχώς όχι εκτεταμένα. Σαν τον καρκίνο που κάνει μεταστάσεις.
Το διακύβευμα για τον οργανωμένο ποντιακό χώρο για το επόμενο διάστημα θα είναι το εξής: θα παραμείνει ένας ανεξάρτητος χώρος εθελοντικής, ανιδιοτελούς κοινωνικής προσφοράς και καλλιέργειας της μνήμης, του πολιτισμού, της προσφοράς στο έθνος μας, καθώς και χώρος ουσιαστικών αγώνων για διεθνοποίηση της αναγνώρισης της γενοκτονίας και για την ενίσχυση της πατρίδας μας; Ή θα μετατραπεί σε έρμαιο επιχειρηματικών, παλαιοκομματικών συμφερόντων και ιδιοτελών νοοτροπιών; Θα κινηθεί προς το φως ή προς την μιζέρια και την κατάρρευση;
Ο ποντιακός χώρος, οι σύλλογοι μας, διαχειρίζονται τον βουβό, βαθύ πόνο των γενοκτονημένων προγόνων μας και το συλλογικό μας τραύμα. Κάθε κακόβουλη προσπάθεια εμπορευματοποίησης και εργαλειοποίησης αυτού του πόνου και του τραύματος για ιδιοτελείς σκοπούς που δεν αφορούν στο μέλλον της ταλαιπωρημένης κοινότητας μας, πρέπει να αποτρέπεται πάση θυσία.
Το επόμενο διάστημα οφείλουμε να ανοίξουμε αυτή την συζήτηση η οποία θα πρέπει να γίνει δημόσια και με απόλυτη ειλικρίνεια. Να κοιταχτούμε στα μάτια, να βάλουμε το χέρι στην καρδιά και να δούμε που θέλουμε να πάμε και πως.
Κάθε φορά που φεύγει από την ζωή ένας σημαντικός άνθρωπος με μεγάλη κοινωνική προσφορά, τα διλήμματα που προκύπτουν για το μέλλον είναι πολλαπλά.
Σε μια τέτοια συγκυρία διλημμάτων και προβληματισμού βρισκόμαστε μετά τον θάνατο του Γιώργου Παρχαρίδη. Ο οποίος έβαλε τον πήχυ ψηλά…
*Ο ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ, είναι Δρ. Ανθρωπολογίας, Πανεπιστήμιο Πρίνστον ΗΠΑ.
