Ανοιχτή παρουσίαση του μεταπτυχιακού του, με θέμα «Λυράρηδες του Πόντου γεννημένοι πριν το 1920», θα πραγματοποιηθεί από τον Γιάννη Τσανασίδη, τη Δευτέρα 3 Ιουνίου 2019, στις 9 το βράδυ, στο αμφιθέατρο τελετών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, με ελεύθερη είσοδο για όσους θέλουν να παρακολουθήσουν την μουσική πανδαισία των ήχων και των χρωμάτων της ποντιακής παράδοσης.
Στο μεταπτυχιακό ρεσιτάλ ποντιακής λύρας του Γιάννη Τσανασίδη, το οποίο εκπόνησε στο τμήμα μουσική επιστήμης και τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, μεεπιβλέπων καθηγητή τον Ηλία Παπαδόπουλος, θα τραγουδήσουν οι, Στάθης Αλεξανδρίδης, Λευτέρης Ανδρεάδη, Γιάννης Γκόσιος, Στέργιος Ζημπιλιάδης, Κώστας Καλούσης, Δημήτρης Κοτσογλανίδης, Γιάννης Παρηγορίδης, Τάσος Παρχαρίδης, Στάθης Πορφυρίδης, Άκης Σιαμίδης, Βασίλης Τοπαλίδης και Στάθης Τσαϊρίδης, ενώ στο νταούλι θα είναι ο Γιάννης Πολυχρονίδης.
Όπως είπε στο site http://efxinospontos.gr/ ο Γιάννης Τσαναδίδης, «στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών ‘’Μουσικές Τέχνες’’ του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, και με αφορμή το ρεσιτάλ ερμηνείας μου, αποφάσισα να ερευνήσω, αποφάσισα να ερευνήσω, να καταγράψω και να μελετήσω τους λυράρηδες πρώτης γενιάς που γεννήθηκαν στον Πόντο πριν το 1920. Μετά από συγκριτική μελέτη των ηχογραφήσεων επιλέχθηκαν δώδεκα λυράρηδες με καταγωγή από την ευρύτερη περιοχή της Τραπεζούντας. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιλογή τους ήταν ο όγκος του υλικού που σώζεται από τον καθένα και η ποιότητα των ηχογραφήσεων τους. Οι διαφορές μεταξύ των λυράρηδων είναι εμφανείς όσον αφορά τα τεχνικά και εκφραστικά στοιχεία του παιξίματος τους, παρόλο που οι αποστάσεις μεταξύ των συγκεκριμένων περιοχών δεν είναι πολύ μεγάλες. Ο καθένας αποτελεί έναν διαφορετικό κρίκο της ίδιας αλυσίδας που συνιστά τη ποντιακή μουσική παράδοση και περικλείει κάθε στοιχείο της πολυμορφικότητας της. Αφού έγινε η επιλογή των δώδεκα κομματιών που αφορούν τους συγκεκριμένους λυράρηδες, θεωρήθηκε πρόσφορο τα τραγούδια αυτά να παιχτούν και να τραγουδηθούν στο σήμερα προσεγγίζοντας όσο είναι εφικτό όχι μονάχα τις μελωδικές γραμμές, τη φρασεολογία και το στίχο τους, τα οποία διατηρήθηκαν σχεδόν αυτούσια, αλλά επιπλέον την ερμηνευτική προσσέγιση του κάθε λυράρη και όλα αυτά τα αισθητικά και τεχνικά στοιχεία που συνθέτουν το παίξιμο του. Πέρα λοιπόν από την επανεκτέλεση των συγκεκριμένων κομματιών δόθηκε μεγάλη βαρύτητα στην αφομοίωση τεχνικών και ηχοχρωμάτων μιας άλλης εποχής, η οποία ξεχώρησε για την ποικιλομορφία, τη λιτότητα και συγχρόνως την περιπλοκότητα της».
