Για κάθε άνθρωπο έρχεται η στιγμή που, καλείται να πρωταγωνιστήσει στην ζωή. Και αυτή την στιγμή πρέπει να σταθεί στο ύψος των ευθυνών του απέναντι στον κόσμο και να προασπίσει τις θέσεις του. Δεν έχει σημασία εάν αυτή η στιγμή είναι ένα δευτερόλεπτο ή και κλάσμα του δευτερολέπτου ή ένας αιώνας. Η στιγμή αυτή θα εγγραφεί στην ιστορία και θα διαμορφώσει την ροή της εξέλιξης.
Για κάθε άνθρωπο έρχεται η στιγμή που, καλείται να πρωταγωνιστήσει στη ζωή του. Και αυτήν την στιγμή πρέπει να σταθεί στο ύψος των ευθυνών του απέναντι στον κόσμο και να προασπίσει τις θέσεις του. Δεν έχει σημασία εάν αυτή η στιγμή είναι ένα δευτερόλεπτο ή και κλάσμα του δευτερολέπτου ή ένας αιώνας. Η στιγμή αυτή θα εγγραφεί στην ιστορία και θα διαμορφώσει την ροή της εξέλιξης.
Χορευτές κατά τη διάρκεια του 15ου πανελλαδικού φεστιβάλ της ΠΟΕ σχηματίζουν με τα σώματά του τον αριθμό 100, υπενθυμίζοντας την εκατονταετία από την πιο σκληρή φάση της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού
Κάνουμε αυτή την σειρά που αφορά στην γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού για να θυμίσουμε σε αυτούς που επιλέγουν να ξεχνούν και να μοιραστούμε, με αυτούς που δεν ξέρουν, την μαύρη αυτή σελίδα του ελληνισμού. Την μαύρη σελίδα αυτής της ιστορίας, όχι μόνο του Ελληνισμού, αλλά όλης της ανθρωπότητας. Γιατί η φρικαλεότητα αφορά όλο τον κόσμο. Πώς επέτρεψε η διεθνής πολιτική, και ακόμη περισσότερο, πώς υποδαύλισε, και γιατί, αυτό το κύμα βίας και μίσους;
Μία είναι η απάντηση: Τα λάφυρα! Στην προκειμένη περίπτωση τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής και η διείσδυση στην αγορά της αχανούς Τουρκίας.
Το ίδιο μοντέλο επαναλαμβάνεται από τον Τρωικό πόλεμο μέχρι σήμερα. Ο Αχιλλέας τσακώνεται για τα λάφυρα με τον Αγαμέμνονα και αρνείται να πολεμήσει αδιαφορώντας για του Αχαιούς που σκοτώνονται γύρω του. Τα λάφυρα… Η Βρισηίδα τότε – το πετρέλαιο σήμερα. Η ίδια αναλγησία για την ανθρώπινη ζωή και τον ανθρώπινο πόνο.
Η ανθρωπότητα δεν έμαθε τίποτα τα τελευταία τρείς χιλιάδες χρόνια.
Δεν είναι σκοπός μας μόνο να θυμίσουμε αλλά και να σταθούμε εμπόδιο, με τις δυνάμεις που ο καθένας έχει, σε μια πιθανή μελλοντική γενοκτονία.
Είναι χρέος μας, από την στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι το τέλος μας να έχουμε σαφή στάση και άποψη. Και χρέος μας είναι να μην ξεχαστεί η φρικαλεότητα. Χρέος μας είναι να ταρακουνήσουμε την διεθνή κοινότητα ώστε να αναγνωριστεί η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Γιατί η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού δεν είναι Ελληνική υπόθεση, είναι διεθνής!
Να πρωταγωνιστήσουμε, στην υπόμνηση αλλά και στην αποτροπή κάθε μελλοντικής φρικαλεότητας. Για ένα δευτερόλεπτο έστω, γιατί αυτό το δευτερόλεπτο, μαζί με δισεκατομμύρια δευτερόλεπτα άλλων ανθρώπων είναι ικανό να αλλάξει τον δεκαεννιάχρονο νεαρό αιώνα μας.
Και κάνουμε αυτή την σειρά για να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ.
Το ΓΙΑΤΙ που βλέπουμε στα διεσταλμένα μάτια των τραυματισμένων απορφανισμένων παιδιών.
Το ΓΙΑΤΙ του γέροντα και της γερόντισσας που χάνουν το βιός τους και σύρονται σε μια ατέλειωτη πορεία θανάτου.
Το ΓΙΑΤΙ της κοπελιάς που βιάζεται.
Το ΓΙΑΤΙ του νέου που πεθαίνει με φριχτά βασανιστήρια.
ΓΙΑΤΙ και πώς ο άνθρωπος, ο καθημερινός άνθρωπος, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο γείτονας, ο μέχρι χθες φίλος, μεταμορφώνεται σε τέρας από την μια στιγμή στην άλλη; Πώς κατορθώνει να κάνει τέτοιες φρικαλεότητες στους συνανθρώπους του; Αυτοί που υλοποιούν τις γενοκτονίες δεν έπεσαν από τον Άρη, είναι καθημερινοί άνθρωποι σαν και εμάς. Ποιος είναι ο μηχανισμός που ενεργοποιεί τον φανατισμό και την μισαλλοδοξία; Πού οφείλεται το ότι άνθρωπος δεν έχει τρόπο να αμυνθεί στις απάνθρωπες ιδεολογίες;
Μια είναι η απάντηση, τη δίνει ο Μάνος Χατζηδάκης σε ομιλία του τον Φεβρουάριο του 1993. Η έλλειψη παιδείας. «Η έλλειψη αληθινής παιδείας και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση. Έλλειψη της παιδείας που δεν εφησυχάζει αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται.»
Αυτά είναι τα λόγια του Μάνου Χατζηδάκη.
Όχι η έλλειψη της απομνημονευτικής στείρας εκπαίδευσης λοιπόν αλλά η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας που δημιουργεί πολίτες με κρίση, με ερωτήματα, με αναλυτική σκέψη.
Η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας είναι η κεκρόπορτα μέσω της οποίας αλώνεται το πνεύμα και η ψυχή του ανθρώπου.
Η αληθινή παιδεία είναι η συναναστροφή με τους γείτονες, η επικοινωνία και διάλογος με το διαφορετικό, η συμπόνια, ο έρωτας.
Στιγμιότυπο από την παρουσίαση της τηλεοπτικής σειράς Το Κόκκινο Ποτάμι, που έγινε στην Αθήνα, στους χώρους του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος
Σε αυτό το έργο πρωταγωνιστούμε όλοι, από την ιδιοκτησία του σταθμού που αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή την πρόταση μας, και ευχαριστούμε ιδιαίτερα τον κ. Σαββίδη για αυτό, μέχρι και τον βοηθητικό ηθοποιό, που λέει μια λέξη, γιατί όλοι κάνουμε αυτή την δουλειά με πάθος, με έρωτα. Όχι όμως μόνο οι ηθοποιοί, αλλά και οι σεναριογράφοι, το συνεργείο, η παραγωγή, ο συγγραφέας του βιβλίου «το Κόκκινο Ποτάμι» που είναι και η βάση της έμπνευσής μας . Όλοι πρωταγωνιστούμε με το ίδιο πάθος!
Ο σκηνοθέτης Μανούσος Μανουσάκης με τον ιδιοκτήτη του τηλεοπτικού σταθμού OPEN Ιβάν Σαββίδη κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της τηλεοπτικής σειράς Το Κόκκινο Ποτάμι
Η επικαιρότητα με αναγκάζει να κλείσω την ομιλία μου με τα γεγονότα που συμβαίνουν δίπλα μας τις τελευταίες ημέρες διότι δείχνουν πόσο επίκαιρη είναι η σειρά αυτή και πόσο επιτακτικό είναι να γνωρίζουμε την ιστορία μας ώστε να αποτρέψουμε την επανάληψή της.
Όπως και τότε με τον Ποντιακό Ελληνισμό, έτσι και σήμερα οι μεγάλες δυνάμεις σφυρίζουν αδιάφορα στο έγκλημα που συντελείται εναντίον των Κούρδων στην Συρία.
Η πολιτική της Τουρκίας σήμερα είναι πανομοιότυπη με την πολιτική του Κεμάλ εκατό χρόνια πριν: Κάνω ό,τι θέλω και σέρνω από την μύτη τους πάντες. Ο Κεμάλ είχε καταδικαστεί σε θάνατο από τους Γάλλους οι οποίοι ταυτόχρονα τον εξόπλιζαν. Οι μεγάλες δυνάμεις έστελναν επιτροπές να ελέγξουν τις Τουρκικές βαρβαρότητες και δεν έβλεπαν τίποτα. Ακόμη και η Ελληνική κυβέρνηση άφησε τότε τον ποντιακό Ελληνισμό στην μοίρα του.
Και ακόμη φρικιαστικότερη είναι η στάση του ΟΗΕ που περιορίστηκε να «συμβουλέψει» την Τουρκία να σεβαστεί τους αμάχους. Η κωμωδία του Συμβουλίου Ασφαλείας που δεν καταλήγει σε αποφάσεις ενώ η Τουρκία κερδίζει χρόνο όπως και τότε με τι ατέρμονες συζητήσεις για τις συνθήκες ενώ κάθε λεπτό που περνάει σφάζονται ΑΝΘΡΩΠΟΙ!.
Ο σουρεαλιστικός φρικώδης λόγος του Τράμπ που εγκαλεί τους Κούρδους γιατί δεν βοήθησαν στην Νορμανδία στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο καταλήγοντας στο ότι «Οι Κούρδοι μας αρέσουν» σαν να είναι λαγός στιφάδο!
Περιμένουμε εμείς από τους «συμμάχους» μας να μας παρασταθούν σε μια κλιμάκωση της κρίσης των σχέσεών μας με τους γείτονες;;; Τι θα κάνουν οι σύμμαχοί μας εάν αύριο η Τουρκία αποφασίσει να πάρει και την υπόλοιπη Κύπρο και κάποια νησιά του Αιγαίου; Εσείς τι λέτε;
Τι τους νοιάζει με ποιόν θα συνεταιριστούν για τα κοιτάσματα της Κυπριακής ΑΟΖ. Απλά με όποιον τα έχει.
Η γνώση της ιστορίας είναι ασπίδα για τις προκλήσεις του μέλλοντος.
Η ομιλία του Μανούσου Μανουσάκη, σκηνοθέτη της ταινίας Το Κόκκινο Ποτάμι, εκφωνήθηκε κατά τη διάρκεια του χαιρετισμού του, το Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2019, στο 15ο πανελλαδικό φεστιβάλ ποντιακών χορών της ΠΟΕ που έγινε στη Θεσσαλονίκη
