Τους λόγους για τους οποίους πήρε μέρος στον πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό, που συνδιοργάνωσαν η Συντονιστική Επιτροπή Νεολαίας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος και το Ερευνητικό Κέντρο του «Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα», εξήγησε η μαθήτρια λυκείου Αριάδνη - Σοφία Κούρη, κατά τη διάρκεια της απονομής των βραβείων που έγινε στα γραφεία της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης το απόγευμα της Παρασκεής 15 Απριλίου 2015.

Στον σύντομο και περιεκτικό χαιρετισμό της η Αριάδνη – Σοφία Κούρη, η οποία έλαβε το δεύτερο βραβείο στην έκθεση του λυκείου, τόνισε: «Είμαι η Αριάδνη - Σοφία Κούρη, πρώην μαθήτρια του Βαρβακείου Πειραματικού Γυμνασίου - Λυκείου και νυν φοιτήτρια στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Για να είμαι ειλικρινής, μέχρι την περυσινή χρονιά η Ποντιακή Γενοκτονία δεν είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον μου, αφού η καταγωγή μου δεν σχετίζεται με τον Πόντο και η επαφή μου με τις διασωθείσες παραδόσεις ήταν ελάχιστες. Εντούτοις, ως μια εκ των πολλών που εξετάστηκαν στις πανελλήνιες, ασχολήθηκα με το Ε’ κεφάλαιο του σχολικού εγχειριδίου που αφορά τον Ποντιακό Ζήτημα με επακόλουθο την συμμετοχή μου.

Ο πρόεδρος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποντίων Ελλήνων (ΔΙΣΥΠΕ), παραδίδει το βραβείο στην Αριάδνη - Σοφία Κούρη 

Θέλω λοιπόν να επισημάνω πως το κείμενο μου δεν είναι προϊόν εκτεταμένης μελέτης, κοπιαστικής έρευνας ή πολύωρου κόπου. Αντιθέτως, διαβάζοντας για τις αποτρόπαιες πράξεις, τις αδικίες σε βάρος των αμάχων, την πολιτική ωμότατα, την βία, τον πόνο, ένιωσα κάτι να ράγιζει μέσα μου, αλλάζοντας τον τρόπο που έβλεπα μέχρι τότε τα πράγματα. Μια εσωτερική ανάγκη που ονόμασα «αγανάκτηση» με ώθησε μοιραστώ με όλο τον κόσμο αυτό που καταπίεζε την ψυχή μου (καλά έκανα όπως αποδεικνύεται!). Ο διαγωνισμός ήταν απλά το πρόσχημα για να ξεκινήσω την προσωπική μου αντίστασή στις αναπαραγωγή και την λησμονιά των φρικαλεοτήτων και των βάρβαρων αιματοχυσιών που κατατρύχουν όχι μόνο την ιστορία αλλά και τις τωρινές ζωές μας. Γιατί δεν με απασχολεί αν οι 4.500.000 νεκροί ήταν Πόντιοι, Τούρκοι, ή Αρμένιοι · τέτοιες πράξεις είναι ασυγχώρητες γιατί βεβηλώνουν καθολικά την σημασία της έννοιας «άνθρωπος».

Η πρόοδος είναι το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας με αρχή, μέση τέλος, δεν είναι αυθύπαρκτη. Πως λοιπόν θα εξελιχθούμε αν δεν βλέπουμε τα ίχνη που χαράσσονται ως μάρτυρες της συνέχειας;».