Δύο μεγάλες πανελλαδικές εκδηλώσεις μνήμης για να τιμηθούν οι 353.000 νεκροί της τουρκικής θηριωδίας, πραγματοποιεί η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος την Τρίτη 19 Μαΐου 2015 στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Μήνυμα για την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου έστειλε, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος. 

Επίθεση στο δήμαρχο, Γιάννη Μπουτάρη, εξαπέλυσε ο επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, Σταύρος Καλαφάτης, στη διάρκεια της συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Θεσσαλονίκης σήμερα 18 Μαΐου 2015 με αφορμή τις εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία των Ποντίων.

Με εκδηλώσεις μνήμης που θα αρχίσουν το Σάββατο και θα κορυφωθούν την Τρίτη 19 Μαΐου με δύο μεγάλες πανελλαδικές εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, τιμάται η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, από την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος.

Επίθεση κατά των ξέων ηγετών και της ΕΕ που που χαρακτήρισαν γενοκτονία τις σφαγές των Αρμενίων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1915, εμφανίστηκε ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η τελετή της αγιοποίησης του 1,5 εκατομμυρίου θυμάτων της αρμενικής γενοκτονίας που διαπράχθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους, άρχισε την Πέμπτη 23 Απριλίου στην Αρμενία, παραμονή των επίσημων τελετών που θα πραγματοποιηθούν για την 100η επέτειο την Παρασκευή 24 Απριλίου 2015. Στην τελετή χοροστάτησε ο προκαθήμενος της Αρμενικής Εκκλησίας, αρχιεπίσκοπος Καρέκιν Β', στο Ετσμιατζίν, σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από το Γερεβάν, σε έναν ναό του 4ου αιώνα, που θεωρείται ο αρχαιότερος χριστιανικός καθεδρικός ναός στον κόσμο. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο αριθμό προσώπων που έχει αγιοποιηθεί ποτέ σε τελετή χριστιανικής εκκλησίας.

Εκδήλωση με θέμα «Η Γενοκτονία στην Ανατολή. Από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο έθνος – κράτος», πραγματοποιεί η Ένωση Ποντίων νομού Κιλκίς «Οι Αργοναύτες» το Σάββατο 16 Μαΐου στις 7.30 μ.μ.

Τη μέγιστη ικανοποίηση εκφράζει η Ομοσπονδία Συλλόγων Ελλήνων Ποντίων στην Ευρώπη, για την «απόφαση του κοινοβουλίου της Ολλανδίας, όσο και το πρόσφατο ψήφισμα των προέδρων των κομμάτων του Αυστριακού Κοινοβουλίου να αναγνωρίσουν το έγκλημα της γενοκτονίας των χριστιανικών λαών της Ανατολίας, Αρμενίων, Αρααμαίων / Ασσυρίων και Ελλήνων του Πόντου, από τους κεμαλιστές στη σημερινή Τουρκία, την περίοδο 1914 – 1923.

Σε μία χώρα όπου ζουν εκατομμύρια Τούρκοι μετανάστες και μέχρι τώρα η γερμανική κυβέρνηση υπολόγιζε το πολιτικό κόστος, φαίνεται πως υπαναχωρεί και ανακοίνωσε πως θα  χρησιμοποιήσει τον όρο «γενοκτονία» για να περιγράψει τη σφαγή έως και 1,5 εκατομμυρίων Αρμενίων από τους Οθωμανούς Τούρκους πριν από εκατό χρόνια, υποκύπτοντας στις πιέσεις βουλευτών.

Εκδηλώσεις  μνήμης για τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου πραγματοποιεί η Εύξεινος Λέσχης Χαρίεσσας Νάουσας του νομού Ημαθίας.

Η Γερμανία, με τη φωνή του προέδρου της Γιοάχιμ Γκάουκ, αναγνώρισε την Πέμπτη 23 Απριλίου 2015 για πρώτη φορά, τη «γενοκτονία» των Αρμενίων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία πριν από έναν αιώνα αλλά και τη «συνυπευθυνότητα» του Βερολίνου στο έγκλημα αυτό.

Μία ιστορική ημέρα για τον ελληνισμό της Ανατολής αποτελεί η σημερινή γιατί μετά από μεγάλους αγώνες του ποντιακού ελληνισμού, αλλά και των Αρμενίων της Διασποράς, το Εθνικό Κοινοβούλιο των Αρμενίων ψήφισε την αναγνώριση της Γενοκτονίας Ελλήνων και Ασσυρίων που διαπράχθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους, μεταξύ 1915 και 1923.

Εκδηλώσεις για την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου θα πραγματοποιηθούν στα Τρίκαλα από την Εύξεινο Λέσχη Ποντίων και Μικρασιατών νομού Τρικάλων με την αιγίδα του δήμου Τρικκαίων.

Το γερμανικό κοινοβούλιο ενέκρινε την Παρασκευή 24 Απριλίου με συντριπτική πλειοψηφία ένα ψήφισμα στο οποίο χαρακτηρίζει «γενοκτονία» τη μαζική δολοφονία έως και 1,5 εκατ. Αρμενίων από τους Οθωμανούς Τούρκους πριν από έναν αιώνα, διακινδυνεύοντας μία διπλωματική ρήξη με την Άγκυρα.

Αφιέρωμα στα 100 χρόνια από τη γενοκτονία των Αρμενίων, θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 20 Μαρτίου 2015 από τις 6 έως τις 8 το βράδυ, στο ελεύθερο πανεπιστήμιου του δήμου Κηφισιάς στην Αττική, (Έπαυλη Δροσίνη, Βιβλιοθήκη δήμου, οδός Αγ. Θεοδώρων και Κυριακού.

Εκδηλώσεις μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου διοργανώνει ο σύλλογος Ποντίων νομού Ξάνθης και προσκαλεί τα μέλη και τους φίλους του συλλόγου, αλλά και όλους τους κατοίκους της Ξάνθης να πάρουν μέρος. 

Συγκεντρώσεις και πορείες στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα πραγματοποίησαν οι απόγονοι της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τους Τούρκους, με τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τα τραγικά γεγονότα που είχαν ως θύματα 1.500.00 εκατομμύριο Αρμενίους Οθωμανούς υπηκόους.

Εκδήλωση μνήμης για τα θύματα των Αρμενίων στις 24 Απριλίου 2015, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γενοκτονία, διοργανώνει στην Κωνσταντινούπολη το ευρωπαϊκό αντιρατσιστικό κίνημα EGAM.  

Στις εκδηλώσεις για την επέτειο των 100 χρόνων από τη Γενοκτονία των Αρμενίων που έγιναν στο Σικάγο στις 24 Απριλίου 2015 πήρε μέρος και το Ελληνικό Κέντρο Έρευνας για τη Μικρά Ασία και τον Πόντο.

[Το Χριστιανικό Ολοκαύτωμα στη Νεοτουρκική Οθωμανική Αυτοκρατορία] (*) 

 

ΤΟΥ ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ*

 

H  Γενοκτονία των Αρμενίων είναι η γνωστότερη σελίδα από το γενικευμένο και καλά οργανωμένο εγχείρημα του τουρκικού εθνικισμού να εξοντώσει τις μη μουσουλμανικές ομάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ώστε να δημιουργήσει τις συνθήκες διαμόρφωσης καθαρά τουρκικού έθνους-κράτους.

Οι χριστιανικές κοινότητες των Αρμενίων,  των Ελλήνων της Ανατολής και  των Ασσυροχαλδαίων-Αραμαίων, βίωσαν με τον πλέον δραματικό τρόπο την πολιτική ενός ακραίου εθνικιστικού και  μιλιταριστικού κινήματος. Το γνωστότερο επεισόδιο αυτής της ιστορικής διαδικασίας –όπως γράφτηκε στην αρχή- είναι η γενοκτονία των Αρμενίων. Μέσα στα όρια της αυταρχικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Αρμένιοι ανέπτυξαν την εθνική τους ταυτότητα, συνδέθηκαν με τα προοδευτικά κινήματα του καιρού τους και διατύπωσαν πολιτικούς στόχους. Παράλληλα όμως, επηρεάστηκαν και συνδέθηκαν με διεθνή κέντρα που επιζητούσαν την καταστροφή της Αυτοκρατορίας. Ο σκληρός ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων (Βρετανία, Ρωσία, Γερμανία, Γαλλία) τα χρόνια 1894-1896, η κυριαρχία του τυραννικού σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ -τον οποίο ο Γλάδστον αποκάλεσε «Ο Μέγας Δολοφόνος» και η διατύπωση των πολιτικών αιτημάτων των Αρμενίων, οδήγησαν στην πρώτη μεγάλη σφαγή του αρμενικού λαού με 300.000 θύματα. Ο Αβδούλ Χαμίτ πίστευε ότι «ο καλύτερος τρόπος να τελειώνουμε με το Αρμενικό Ζήτημα είναι να τελειώνουμε με τους Αρμένιους».

Η οργάνωση της Γενοκτονίας

Με τον βίαιο αυτόν τρόπο, το Αρμενικό Ζήτημα αναβαθμίστηκε και καταγράφηκε ως ένα από τα πρώτα στη διπλωματική ατζέντα εκείνης της εποχής. Καθοριστικός παράγοντας για την εξέλιξη του ζητήματος υπήρξε η γερμανική ανάμειξη. Οι Γερμανοί ανακηρύχθηκαν  υπέρτατοι προστάτες του μουσουλμανικού κόσμου και του χαλιφάτου, που έδρευε  στην Κωνσταντινούπολη. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία έγινε το πιο σημαντικό πεδίο δράσης του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Κινητήρια δύναμη ήταν οι γερμανικές τράπεζες, οι οποίες είχαν κολοσσιαίες επιχειρήσεις στην Ασία. Η γερμανική πολιτική κορυφώθηκε μετά τους βαλκανικούς πολέμους, όταν οι Γερμανοί προσπάθησαν να φανατίσουν τις τουρκικές μάζες και να τις στρέψουν εναντίον των χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στο θολό πολιτικό και ραγδαία μεταβαλλόμενο οθωμανικό περιβάλλον των αρχών του 20ου αιώνα κυριάρχησαν οι αυθεντικοί εθνικιστές: οι Νεότουρκοι. Ο δρόμος για τηνΤελική Λύση είχε πλέον χαραχθεί. Ο τουρκικός εθνικισμός, με κέντρο δράσης του την οθωμανική Θεσσαλονίκη, έλαβε τις αποφάσεις του σε νεοτουρκικό Συνέδριο το 1911. Το Συνέδριο αυτό προέβλεπε την επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξόντωση των γηγενών χριστιανικών εθνοτήτων. Για τους Νεότουρκους το πρόβλημα ήταν απλό: «Ή η πατρίδα των άλλων θα γίνει δική μας πατρίδα, και μάλιστα σύντομα, ή δεν θα υπάρχει πλέον πατρίδα για μας». Τον Οκτώβριο του 1911 οι Νεότουρκοι -ως κυβέρνηση της χώρας- είχαν αποφασίσει σε συνέδριό τους την εξόντωση των μη μουσουλμανικών εθνοτήτων και τη βίαιη τουρκοποίηση των -πολυεθνοτικής καταγωγής- μουσουλμανικών πληθυσμών. Η απόφαση όριζε με σαφήνεια τις νέες κατευθύνσεις που αναιρούσαν πλήρως την παλιότερη πολιτική της σχετικής ανοχής.

Με την πράξη τους αυτή έθεσαν τέλος σε μια μακραίωνη περίοδο οθωμανικής παράδοσης, που συγκροτούσε ένα πολυεθνικό μουσουλμανικό κράτος με κύρια έμφαση στη θρησκευτική επιλογή. Εφεξής, για τους Τούρκους εθνικιστές το αίτημα ήταν η κυριαρχία της εθνικιστικής τουρκικής εκδοχής, τόσο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων όσο και κατά των πολυεθνοτικών και πολύγλωσσων μουσουλμανικών μαζών.

Το παραγνωρισμένο αυτό Ολοκαύτωμα των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άρχισε το 1914 κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και ολοκληρώθηκε το 1924 με την περάτωση της ανταλλαγής των πληθυσμών, αποτέλεσμα της αναθεωρητικής Συνθήκης της Λωζάννης. Θύματα ήταν οι περισσότερες γηγενείς χριστιανικές ομάδες, πλην των λεγόμενων Φραγκολεβαντίνων και των ελάχιστων τουρκοορθόδοξων της Καππαδοκίας. Οι μονοφυσίτες (Αρμένιοι, Ασσύριοι και λίγοι Κούρδοι), οι ορθόδοξοι (Ελληνες στον Πόντο, την Ιωνία, την Καππαδοκία και την Ανατολική Θράκη, καθώς και Αραβες Σύροι στον οθωμανικό Νότο), οι προτεστάντες (Αρμένιοι και Ελληνες) και οι καθολικοί (Αρμένιοι και Αραβες) ανέρχονταν σε 4 εκατ., περίπου.

 Μετά το τέλος της μεγάλης ανθρωποσφαγής, λίγες μόνο δεκάδες χιλιάδες παρέμειναν στα πατρικά τους εδάφη. Με έναν πρωτοφανή τρόπο για τη σύγχρονη εποχή, ο Μουσταφά Κεμάλ πασά -που αργότερα οι Τούρκοι θα τον αναγνωρίσουν ως γεννήτορά τους (Ατατούρκ)- θα γιορτάσει τη νίκη του με τη σφαγή του άμαχου χριστιανικού πληθυσμού και την πυρπόληση της πόλης, έχοντας και πάλι ως πρώτο στόχο τους Αρμένιους της Σμύρνης και στη συνέχεια όλο τον άμαχο ελληνικό πληθυσμό.

Με το Ολοκαύτωμα των χριστιανικών πληθυσμών ολοκληρώθηκε η διαδικασία διαμόρφωσης του σύγχρονου τουρκικού έθνους-κράτους, το οποίο θα ιδρυθεί τυπικά το 1923. Στην Ελλάδα κατέφυγαν  περίπου ενάμισι εκατομμύριο πρόσφυγες. Σύμφωνα με τις αρμενικές πηγές, από τους 2.026.000 Αρμένιους που ζούσαν πριν από το 1914 στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, εξοντώθηκαν 1,5 εκατ., ενώ οι Ελληνες της Ανατολής (Ιωνία, Πόντος, Καππαδοκία, Ανατολική Θράκη) είχαν περίπου ένα εκατομμύριο νεκρούς. Η συμπεριφορά της Ελλάδας απέναντι στα ιστορικά εκείνα γεγονότα είναι αμφιλεγόμενη. Παρ’ ότι αναγνώρισε τόσο τη γενοκτονία των Αρμενίων όσο και τις γενοκτονίες των ελληνικών πληθυσμών στον Πόντο αλλά και σ’ όλη τη Μικρά Ασία και θέσπισε και δύο επίσημες Ημέρες Μνήμης (19 Μαΐου και 14 Σεπτεμβρίου), εν τούτοις δεν φαίνεται να θεωρεί την ιστορική εμπειρία των Ελλήνων της Ανατολής ως μέρος της εθνικής ιστορίας.

Κάποια μεθοδολογικά ζητήματα

Ένα από τα ζητήματα που προκύπτουν είναι εάν νομιμοποιούμαστε να χρησιμοποιούμε τον όρο «Χριστιανικό Ολοκαύτωμα«,

-είτε για να εντάξουμε τις διώξεις στην κατηγορία εκείνη των διώξεων που βασίζονται στη θρησκευτική ετερότητα, όπως συμβαίνει με το «εβραϊκό ολοκαύτωμα«,

-είτε για να χρησιμοποιήσουμε το χαρακτηρισμό «ολοκαύτωμα» και σε άλλη περίπτωση πλην του εβραϊκού.

Δυστυχώς τα μεθοδολογικά αυτά ζητήματα  ποτέ δεν συζητήθηκαν από τους ιστορικούς, εξ αιτίας της συντηρητικής στάσης που διακρίνει την πλειονότητά τους και την αμηχανία που τους προκαλεί η διαφορετική από την κρατούσα ερμηνεία των γεγονότων εκείνων.

Η άποψή μου είναι ότι έχουμε τη δυνατότητα για τους εξής λόγους:

1) Τα κριτήρια που χρησιμοποίησαν οι Νεότουρκοι για να  στοχοποιήσουν συγκεκριμένους πληθυσμούς ήταν αμιγώς θρησκευτικά.  Στην επίσημη απόφασή τους του Οκτωβρίου του 1911 αναφέρεται: «Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική θρησκεία και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται…» Στην ίδια απόφαση ορίζεται και ο μηχανισμός καταστολής: «εξοπλισμένοι μουσουλμάνοι κατά χριστιανών»…

Eπίσης και στη δεύτερη περίοδο, αυτή του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1919-1922, ο Μουσταφά Κεμάλ πασά συγκρότησε τον στρατό σε θρησκευτική βάση, κήρυξε Ιερό Πόλεμο (Τζιχάντ) κατά των απίστων και αυτοανακηρύχθηκε ο ίδιος σε Gazi, δηλαδή «ιερό πολεμιστή του ισλάμ».

2) Ο όρος «ολοκαύτωμα» προϋπήρχε του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και είχε χρησιμοποιηθεί ήδη για να περιγράψει τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης από τους Τούρκους εθνικιστές.  Στο μεσοπολεμικό ντοκιμαντέρ του Robert Davidian για την Καταστροφή της Σμύρνης αναγράφεται στους ενδιάμεσους  τίτλους: «The survivors of the holocaust were crowed into boat...»

Η σημασία της ενότητας των προσφυγικών ομάδων

Η κοινή δράση των προσφυγικών οργανώσεων είναι απαραίτητη, τόσο εντός του ελληνικού χώρου όσο και διεθνώς και φυσικά στο χώρο όπου μέχρι σήμερα κυριαρχούν οι απόγονοι των θυτών. Ένας προφανής λόγος για την κοινή δράση είναι η μεγιστοποίηση της διάδοσης της γνώσης για τη συγκεκριμένη σελίδα της Ιστορίας, μέσα από την παράλληλη ανάδειξη των διαφορών που χαρακτηρίζουν τις επιμέρους ιστορικές εμπειρίες.

Η κοινή δράση, όσον αφορά την Ελλάδα, έχει ως στόχο τη σύγκρουση με το ρεύμα της  άρνηση των γεγονότων -που φτάνει μέχρι την αιτιολόγηση και τον εγκωμιασμό της πολιτικής γενοκτονιών που άσκησαν οι Νεότουρκοι και ολοκλήρωσαν οι κεμαλικοί. Η αποδοχή της ερμηνευτικής ματιάς των ιστορικών γεγονότων δεν είναι αυτονόητη στην Ελλάδα. Μάλλον συμβαίνει το αντίθετο και αυτό αποκαλύπτει τις αιτίες της διαρκούς υποβάθμισης των προσπαθειών για αναγνώριση των γενοκτονιών που υπέστησαν οι χριστιανικοί λαοί από τον εθνικισμό. Η αντιπροσφυγική κληρονομιά της ελληνικής πολιτικής ζωής από το 1922 δεν εξαλείφθηκε, όπως νομίζουν πολλοί ρομαντικοί. Απλώς μεταλλάχθηκε και πήρε άλλες μορφές εξίσου επώδυνες. Η αναγνώριση του γεγονότος ότι διεπράχθη γενοκτονία κατά των μη μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ανατολή (αρμενικών, ελληνικών, ασσυροχαλδαϊκών) από τον καθ’ ύλην αρμόδιο διεθνή ακαδημαϊκό οργανισμό, τον International Association of Genocide Scholars – IAGS, ή η παραδοχή του ιστορικού αυτού γεγονότος από σημαντικούς Τούρκους ιστορικούς, ελάχιστα άλλαξε τα παραδοσιακά αρνητικά στερεότυπα της ιστοριογραφίας μας.

Είναι όμως αλήθεια ότι στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χώρο η κινητοποίηση των Αρμενίων κατάφερε να εντάξει το επί μέρους ιστορικό γεγονός στη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας. Το επόμενο βήμα είναι η ένταξή του στο ευρύτερο πλαίσιο του Χριστιανικού Ολοκαυτώματος.

Επίσης, το κίνημα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας λειτουργεί λυτρωτικά και στην ίδια την τουρκική κοινωνία. Γιατί ένα από τα ζητήματα που στοιχειώνουν τις σχέσεις της σύγχρονης Τουρκίας με τον σύγχρονο κόσμο είναι η ανάμνηση της ακραίας εθνικιστικής πολιτικής και των τεχνικών γενοκτονίας που επέλεξαν οι Νεότουρκοι, ως μηχανισμό μετατροπής της πολυεθνικής προνεωτερικής ισλαμικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε τουρκικό έθνος-κράτος. Η συνεχής υπόμνηση της ιστορικής εκκρεμότητας δεν επιτρέπει στις τουρκικές ελίτ -που την πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου την οφείλουν στις Γενοκτονίες των μη μουσουλμανικών λαών- να ξεχάσουν το δικαίωμα αποζημίωσης που διατηρούν οι απόγονοι των προσφύγων, κυρίως των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων (το ελληνικό περί των περιουσιών ζήτημα, «επιλύθηκε» το 1930 με τη Συνθήκη της Άγκυρας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας). Καθώς και την ηθική υποχρέωση προς τα θύματα, που  τους έχουν κληροδοτήσει οι πρόγονοί τους. Η σχετικά πρόσφατη εμφάνιση προοδευτικών δυνάμεων στην Τουρκία, που μιλούν πλέον ανοιχτά γι αυτό ζήτημα, ωθεί στην ενίσχυση των τάσεων για διεκδίκηση περισσότερης δημοκρατία και για υπέρβαση της αυταρχικής κοινωνίας. 

(*) Τον τίτλο αυτό είχε η εισήγησή του συγγραφέα στην κεντρική εκδήλωση για τη Γενοκτονία των Αρμενίων που διοργάνωσε το 2011 η  Αρμενική Εθνική Επιτροπή στη Θεσσαλονίκη

(**) Διδάκτωρ σύγχρονης Ιστορίας ΑΠΘ. Έχει τιμηθεί με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για τη συγγραφή της ιστορίας

Λιγότερο από το 10% των Τούρκων επιθυμεί η κυβέρνησή της χώρας να χαρακτηρίσει γενοκτονία τη σφαγή των Αρμενίων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη διάρκεια του Α' Παγκόσμιου Πολέμου, σύμφωνα με δημοσκόπηση που έγινε με αφορμή την 100ή επέτειο της σφαγής.

Κι αυτό μιας και φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από το 1915 που άρχισε η οργανωμένη εξόντωση των Αρμενίων, σε μια παντουρκική στρατηγική από τους Νεότουρκους και στη συνέχεια τους Κεμαλικούς και προχώρησε στην γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της, του ελληνισμού της Μικράς Ασίας με αποκορύφωμα των Ελλήνων του Πόντου, των Ασσυρίων.  

Ως εξαιρετικά ιστορική για τον οικουμενικό ποντιακό ελληνισμό, χαρακτηρίζει η Ομοσπονδία Συλλόγων Ελλήνων Ποντίων στην Ευρώπη, την «23.4.2015, ημέρα δημόσιας και επίσημης αναφοράς στο γεγονός της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού δια στόματος του Γιοακίμ Γκάουκ, προέδρου της Δημοκρατίας της Γερμανίας.

Επίσημη επίσκεψη στην Αρμενία πραγματοποιεί, μέχρι την Κυριακή, η Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Ζωή Κωνσταντοπούλου, μετά από πρόσκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας της Αρμενίας και του Προέδρου της Εθνικής Συνέλευσης (Βουλής) της Αρμενίας, για να συμμετάσχει στις επίσημες εκδηλώσεις μνήμης για τη Γενοκτονία των Αρμενίων, από την οποία φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια.