Με τον δικό του μοναδικό τρόπο, έτσι όπως άκουσε και έζησε τις καταστάσεις της εξορίας στο Καζακστάν, αποτύπωσε στην ποντιακή διάλεκτο ο Νίκος Γεωργιάδης – Κιόλιαλης, ο οποίος γράψει στη μητρική του γλώσσα, αυτήν που έμαθε από τον παππού και την καλομάνα και από πατέρα και την μητέρα του.

Τ’ εμετέρτς ας ση Ρουσίαν

Έστειλαν σο Καζαχστάν

Και ντο έπαθαν ση στράταν

Ο τουσσμάνον μη παθάν.

Έσυραν περισσανλούχα,

Πεινασμέν’ και διψασμέν’

Και σα φορτηγά βαγόνια

Σαν μουσκάρια στοιβασμέν’.

Πάντα πρώτοι σα δουλείας,

Εγούρεψαν τη ζωήν

Και σα γόνατα ’κι ερούξαν

Για έναν κομμάτ’ ψωμίν.

Περήφανος ο Ρωμαίον,

Καμμίαν ’κι γονατίζ’,

Με τη λύρας τη λαλίαν

Σκούται πολιτείας χτίζ’.

Όσα βάσανα και τέρτια

Ετοιμάζ’ μας η ζωή,

Ο Ρωμαίον πάντα τίκια

Και η λύρα τ’ κελαηδεί.