Τα σπίτια τους κινδυνεύουν να χάσουν ομογενείς πρόσφυγες που ήρθαν στην Ελλάδα, παρά τις υποσχέσεις αρμόδιων κυβερνητικών παραγόντων, αφού δεν έχει γίνει καμμία κίνηση για να ενταχθούν σε δόσεις οικογενειάρχες και ιδιαίτερα ηλικιωμένοι, αφού έπεσαν θύματα των μνημονίων και της οικονομικής κρίσης και δεν μπορούν να ρυθμίσουν τις οφειλές του.

Η Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων Αυστραλίας συγχαίρει τον πρώην δημοτικό σύμβουλο της πόλεως του Wollongong (νοτίως του Σύδνεϋ) κ. Μιχάλη Σαμαρά (Michael Samaras) με ευκαιρία το αριστείο με το οποίο τιμήθηκε από το Εβραϊκό Συμβούλιο Νέας Νοτίου Ουαλίας (NSW Jewish Board of Deputies) και το Εβραϊκό Μουσείο του Σύδνεϋ (Sydney Jewish Museum), το οποίο του απονεμήθηκε στην ετήσια εκδήλωση μνήμης για το Κρυστάλναχτ (Kristallnacht), η οργανωμένη επίθεση εναντίον της Εβραϊκής κοινότητας της Γερμανίας και της Αυστρίας στις 9 Νοεμβρίου 1938, γνωστή και ως η Νύχτα του Σπασμένου Γυαλιού (Η Νύχτα των Κρυστάλλων).

Στις εκδηλώσεις της ελληνικής κοινότητας στην Τασκένδη, στο Ουζμπεκιστάν, για την εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου συμμετείχε ο Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς της Βουλής, βουλευτής της ΝΔ Β΄ Θεσσαλονίκης Σάββας Αναστασιάδης, κατόπιν πρόσκλησης του προέδρου της ελληνικής κοινότητας Κώστα Πολίτη.

H ζοφερή επικαιρότητα με τη σεξουαλική εκμετάλλευση νεαρού παιδιού, και τη χυδαιότητα των πρωταγωνιστών της όπως και ο παρεπόμενος κανιβαλισμός
των ΜΜΕ, εγκαλεί πάραυτα την αναθεώρηση του υπαρξιακού άλλοθι των εθιμοτοπικών σωματείων.

Των τμημάτων νεολαίας δηλαδή. Αυτό είναι το υπαρξιακό μας άλλοθι. Τα ανήλικά μέλη των συλλόγων μας. Δόκιμοι πολίτες, όπως κάθε παιδί της ηλικίας τους.

ΤΟΥ ΞΕΝΟΦΩΝ ΜΑΥΡΑΓΑΝΗ

Είχε κουραστεί ν’ ακούει χρόνια τώρα τη μάνα του να του λέει για τη χαμένη αδερφή της.

Δεν περνούσε μέρα που να μην τη μνημονεύσει. Ήταν πανέμορφη, όπως έλεγε, η αδερφή της η Σώρα. Δυο χρόνια πιο μεγάλη απ’ αυτήν η Σιμέλα, αλλά αχώριστες από μωρά παιδιά, εκεί στο Καρς, τη βορειοανατολική περιοχή της Τουρκίας και κάποτε της Ρωσίας, ζούσαν και μεγάλωναν κάτω από τη σκέπη των γονιών τους.

Πλούσιοι δεν ήταν, καλοστεκούμενοι όμως, αφού ο πατέρας τους είχε μεγάλο μπακάλικο όπου Ρωμιοί και Τούρκοι συνωστίζονταν κάθε μέρα για τα ψώνια τους.

Και τι δεν είχε αυτό το μαγαζί. Παστουρμάδες, κοινό μεζέ Χριστιανών και Μουσουλμάνων, λουκάνικα, σουτζούκια, όσπρια τα καλύτερα φερμένα απ’ τη Ρωσία, μπαχαρικά σε ό,τι μυρωδιά και άρωμα αποζητούσε η ψυχή σου. Πάντα γεμάτο το μαγαζί.

Τα κορίτσια μόλις έγιναν έξι χρονών, γράφτηκαν στο ελληνικό δημοτικό σχολείο της περιοχής τους γιατί, μπορεί να μην ήταν εντελώς αποδεκτά τα γράμματα για τις γυναίκες, αλλά οι γονείς της Σιμέλας και της Σώρας, τις ήθελαν μαθήτριες. Πιο πολύ για να μάθουν ελληνικά όπως μιλιούνταν στην Ελλάδα κι όχι μόνο ποντιακά με τα οποία συνεννοούνταν καθημερινά. Άλλωστε η φοίτηση δεν ξεπερνούσε τα δυο χρόνια, ίσα ίσα να μάθουν να καταλαβαίνουν τη γλώσσα, γιατί «για το κορίτζ γράμματα είν’ το πλέξιμο τ’ ορταρί, να σαχταρών’ τα σκεύα και άμα παντρεύ’ να εφτάει παιδία κι αφίν ρίζων’ς σ’ οσπίτ».

Είχε φτάσει πια το 1920 η Σιμέλα έφηβη κι η Σώρα, διανύοντας τα πρώτα στάδια της εφηβείας της. Τα πράγματα όμως είχαν αρχίσει να δυσκολεύουν. Από το 1917 όλη η περιοχή πέρασε στην Οθωμανική επικράτεια και οι πιέσεις των Τούρκων άρχισαν να γίνονται αισθητές, παρ’ όλο που οι Πόντιοι, ανεξαρτήτως εθνικότητας, είχαν τις ίδιες συνήθειες. Τη λύρα, τους ποντιακούς χορούς, που όλοι τους χόρευαν απολύτως ίδια, τα φαγητά και τους μεζέδες, με μόνη τη διαφορά πως οι μουσουλμάνοι δεν έτρωγαν το χοιρινό.

Εκεί που δεν χωρίζονταν οι Καρσλίδες, Χριστιανοί και Οθωμανοί ήταν το πιοτί. Ρακί πολύ ρακί περνούσε απ’ τον οισοφάγο τους κι ας το απαγόρευαν ρητά οι μουσουλμανικοί θρησκευτικοί κανόνες.

Παρ’ όλα αυτά, άρχισε βαθμιαία η φυγή των Χριστιανών ποντίων από τον τόπο στον οποίο κατοικούσαν τα τελευταία 300 χρόνια. Η ζωή τους κάθε μέρα γινόταν πιο επικίνδυνη, με τους Τσέτες να επιδίδονται σε σφαγές και διώξεις, αρκεί οι διωκόμενοι να ήταν Χριστιανοί, για τους οποίους πίστευαν ότι τους εκμεταλλεύονταν.

Ανάμεσα στους πρώτους που αποφάσισαν με πόνο ψυχής να εγκαταλείψουν το Καρς, την πατρίδα της γενιάς τους, ήταν η οικογένεια της Σιμέλας και της Σώρας. Ετοίμασε η μάνα ό, τι χρειάζονταν για το ταξίδι, έβαλε στο κεμέρι ο πατέρας τις οικονομίες της δουλειάς του και ξεκίνησαν για το Βατούμι. Το πρώτο πλοίο που βρήκαν έτοιμο να σαλπάρει από το λιμάνι, για τη Μεσόγειο, ήταν ένα γαλλικό εμπορικό, που διέθετε και κάποιο χώρο για επιβάτες, μικρό και στενάχωρο, αλλά τους χώρεσε.

Τέσσερις μέρες θα ταξίδευαν για να φτάσουν στη Θεσσαλονίκη κι όσο στενάχωρα κι αν ήταν, θα το άντεχαν. Έπιασαν μια γωνιά στη μεγάλη σάλα του πλοίου κι άρχισαν να μετράν τις ώρες του ταξιδιού, προσπαθώντας να επιβιώσουν με τα τρόφιμα που είχαν πάρει μαζί τους. Τα κορίτσια περνούσαν τις ατέλειωτες ώρες του ταξιδιού, γυρνώντας εδώ κι εκεί στο καράβι. Καταστρώματα, γέφυρες, εσωτερικούς διαδρόμους. Τίποτα δεν είχαν αφήσει. Η μάνα τους, η κυρά Παρθένα, είχε συνέχεια το νου της στα δυο κορίτσια, προσέχοντας να μη χαθούν απ’ τα μάτια της.

Το κακό όμως δεν αργεί να έρθει και μάλιστα εντελώς ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις. Φθάνοντας μετά τέσσερα εικοσιτετράωρα πλου κι αφού πέρασαν από τα στενά της Μαύρης Θάλασσας, την Προποντίδα και τα Δαρδανέλια, θαύμασαν από μακριά την ομορφιά της Κωνσταντινούπολης, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ετοιμάστηκαν να κατεβούν, όταν διαπίστωσαν πως η μικρή τους κόρη η Σώρα, δεν ήταν μαζί τους.

Έβαλε τις φωνές η μάνα, τρόμαξε ο πατέρας και η Σιμέλα, κινητοποιήθηκε το πλήρωμα του βαποριού, ήρθε η λιμενική αστυνομία, ερευνήθηκε το πλοίο σε κάθε γωνιά του. Πουθενά η Σώρα. Άνοιξε το πέλαγος και την κατάπιε.

Συντετριμμένη η υπόλοιπη οικογένεια, αναγκάστηκε να κατεβεί στον προορισμό της χωρίς τη μικρή της κόρη. Χάνοντας κάθε ελπίδα να βρουν το, κατά περίεργο και αναπάντεχο τρόπο, εξαφανισμένο στερνοπούλι της οικογένειας, αποβιβάστηκαν στην καινούργια τους πατρίδα. Απευθύνθηκαν στις αρμόδιες αρχές, που τους παραχώρησαν προσωρινά έναν μέτριο σε έκταση τόπο, στην επάνω περιοχή της Καλαμαριάς, αρκετά μακριά από τη θάλασσα, όπου έμελλε να χτίσουν το σπίτι τους και να περάσουν εκεί την υπόλοιπη ζωή τους. Σε μια περιοχή που αργότερα, μετά την καταστροφή του 1922, υποδέχθηκε κι άλλους συμπατριώτες τους κι ονομάσθηκε «Καρσλίδικα». Γιατί ναι μεν από τον Ιούνιο του 1919 ο ελληνικός στρατός αντικαθιστούσε την αστυνομία των Αγγλογάλλων στη Σμύρνη και τα παράλια της Μικρασίας, αλλά στο εσωτερικό της Τουρκίας και στο βορειοανατολικό της τμήμα, την περιοχή των Ποντίων, όπως αργότερα ονομάσθηκε, η βία και ο τρόμος κυριαρχούσαν.

Μέρα με τη μέρα η Σώρα ξεθώριαζε χωρίς ποτέ να σβήσει απ’ το μυαλό τους, που το απασχολούσε η καθημερινότητα. Το χτίσιμο του σπιτιού όπου θα έμεναν, η επαγγελματική αποκατάσταση και συνέχεια του πατέρα, ο γάμος της Σιμέλας, που είχε πια γίνει είκοσι χρονών.

Χωρίς ποτέ να σταματήσει η οικογένεια να αναζητεί την χαμένη κόρη. Τι στα υπουργεία εσωτερικών και εξωτερικών απευθύνθηκαν, τι στον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, που δεν σταμάτησε να την περιλαμβάνει στις ανακοινώσεις του ακόμα και μετά το 1960, μέχρις ότου αυτές δεν εκπέμπονταν πια.

Όμως η ζωή προχωρούσε. Η Σιμέλα παντρεύτηκε, με τη λύρα και το νταούλι να κυριαρχούν στο γλέντι, έκανε τρία παιδιά που μεγάλωναν ακούγοντας συνεχώς το όνομα της θείας Σώρας και αποστηθίζοντας την ιστορία της, που συνεχώς η μάνα τους την επαναλάμβανε.

Μνημόσυνο ή άλλη θρησκευτική τελετή, για τη συγχώρεση της ψυχής της, δεν έκαναν ποτέ κι όσο ζούσαν οι γονείς και αργότερα, γιατί πίστευαν πως κάτι τέτοιο θα έβαζε ταφόπλακα στην ελπίδα τους να ξαναδούν την κόρη και αδελφή.

Μεγάλωσαν και τα παιδιά της Σιμέλας, κάνανε δικές τους δουλειές, παντρεύτηκαν με τη σειρά τους χαρίζοντας στη μάνα τους εγγόνια μπόλικα, να ’χει να τους λέει ιστορίες απ’ την πατρίδα. Που δεν την ξέχασε ποτέ, όπως και την αγνοούμενη αδελφή της.

Παππούς είχε γίνει κι ο μεγάλος γιος της Σιμέλας, ο Ιεροκλής, περνώντας τα 60, όταν έλαβε ένα αναπάντεχο γράμμα από τον Δήμο Μασσαλίας. Στα γαλλικά, που δεν γνώριζε. Έτρεξε στη Θεσσαλονίκη, στο γνωστό κέντρο γαλλικής γλώσσας, το Lycée, εκεί στην αρχή της λεωφόρου Στρατού, όπου ακούγοντας τη μετάφραση αναλύθηκε σε λυγμούς.

Η θεία του η Σώρα Ναχατίδου, από το Καρς του Πόντου ζούσε στη Μασσαλία κι αναζητούσε τους συγγενείς της στην Ελλάδα. Έκλαιγε από συγκίνηση ο Ιεροκλής, βρίσκοντας αναπάντεχα τη θεία του κι ακόμα πιο πολύ από λύπη, που η μάνα του η Σιμέλα δεν ζούσε πια να μάθει τη χαρμόσυνη είδηση.

Ούτε μέρα δεν άφησε να περάσει ο Ιεροκλής. Ετοίμασε διαβατήρια και βαλίτσα, ειδοποίησε τον Δήμο και το ελληνικό προξενείο Μασσαλίας και σε δέκα μέρες έπαιρνε το αεροπλάνο για Ζυρίχη Ελβετίας κι από κει για Μασσαλία.

Μόνος του, χωρίς να έχει καμιά γνώση ξένης γλώσσας. Ευτυχώς τα πράγματα εξελίχθηκαν κατ’ ευχήν. Το προξενείο είχε φροντίσει να συνεννοηθεί με την αρμόδια υπηρεσία του Δήμου κι όταν έφτασε βρήκε τη θεία του να τον περιμένει.

Γερασμένη πια, καλοστεκούμενη όμως, Γαλλίδα σκέτη, άνοιξε την αγκαλιά της μ’ ένα Bienvenue. Je suis heureuse de vous connaître, même maintenant.

Η συνεννόηση θείας Γαλλίδας πια και ανεψιού, θα ήταν αδύνατη, αν δεν υπήρχε η κοινή ρίζα, που κανείς τους δεν είχε ξεχάσει:

-Ντο εφτάς; Είπε στη θεία του.

-Καλά ευχαριστώ σε. Εχάρα ντο είδα σε. Ατόσα χρόνε εδέβανε μεράκ εποικ ατό, καλά είστουν. Η αδελφή μ’ ντο εφτάει;

-Οπέρτς επέθανεν.

-Την μάρσαν, ατόσον ήθελα να ελέπ’ ατέν. Την ίδια στιγμή που τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

-Έργεψες κι’ επρόφτασες να ελέπς Ατέν. Πώς έντονε κι εχάθες;

– Χάσον. Θα λέμ’ ατά υστέρε.*

Μετά τις πρώτες αγκαλιές και το σκούπισμα των δακρύων της συγκίνησης, έφθασαν στο σπίτι της Σώρας.

Μεγαλοαστική μονοκατοικία στα προάστια της πόλης, με κήπο και πρασιές γύρω. Σάστισε ο Ιεροκλής. Γνώρισε τον άνδρα της, Γάλλο συνταξιούχο πια του εμπορικού ναυτικού και τα δυο παιδιά της γιο και κόρη που, μη ξεχνώντας τις ρίζες της, έδωσε το όνομα της μάνας της, Παρθένα, που στη γαλλική του απόδοση έγινε Vergine και στα σύγχρονα ελληνικά έγινε Βιργινία.

Οι μέρες πέρασαν πολύ γρήγορα με τη Σώρα να αφηγείται, στα ποντιακά πάντα, πως μέσα στο πλοίο γνώρισε τον σύζυγό της αξιωματικό του πλοίου, πως τον ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα, πως αποφάσισε να φύγει μαζί του, θέλοντας ταυτόχρονα να δει κι άλλα μέρη, να γνωρίσει κι άλλους κόσμους και να μετανιώνει πικρά, που τόσες δεκαετίες άφησε στο σκοτάδι γονείς και αδελφή.

Με την ελληνική ποντιακή ρίζα να επιβιώνει και να ξαναζεί τώρα, που το τέλος αργά ή γρήγορα θα ερχόταν σκεπάζοντας τα πάντα.

Ο ΞΕΝΟΦΩΝ ΜΑΥΡΑΓΑΝΗΣ, είναι δημοσιογράφος – δικηγόρος

Θερμές ευχαριστίες στον κ. Σάββα Καλεντερίδη, που με τη μεσολάβηση του συναδέλφου Παντελή Σαββίδη, έκανε τη μεταγλώττιση.

Πηγή: https://frear.gr/?p=33386

Στη Μολδαβία βρίσκεται πλέον ο Έλληνας Γενικός Πρόξενος στη Μαριούπολη, Μανώλης Ανδρουλάκης, αφού πέρασε τα σύνορα Ουκρανίας – Μολδαβίας την Παρασκευή 18 Μαρτίου 2022, και μαζί του βρίσκονταν στο δρόμο για την ελευθερία τέσσερις Έλληνες πολίτες και έξι Έλληνες ομογενείς.

Σ’ ένα διάλειμμα τσακώνω ένα ζιζάνιο της έκτης που ‘κανε φασαρίες κ’ αναστάτωνε το σχολείο.

-Σκύψε ρε, γα...τον Ανανία σου, να σου ρίξω μία στο σβέρκο.

-Εγώ δε σκύβω, άμα θες χτύπα με στα ίσα, μου είπε.

Έσκυψα εγώ και τον φίλησα στο μέτωπο...

Αγαπητοί συμπατριωτές μου. Απευθύνομαι με την επιστολή αυτή σε όλη την Ελληνική κοινωνία, σε όλους τους Έλληνες πολίτες, πολιτικούς, δημοσιογράφους και δημόσιους λειτουργούς, επιθυμώντας επίσης να ακουστώ και από όλους τους απόδημους Έλληνες, τα αδέλφια μας σε όλο τον κόσμο.

«Η Θεσσαλονίκη έχει την τιμή να γίνεται αυτές τις μέρες επίκεντρο της ελληνικής ομογένειας», τόνισε ο πρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς της Βουλής, Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Β΄ Θεσσαλονίκης Σάββας Αναστασιάδης ανοίγοντας τις εργασίες της κοινής συνεδρίασης της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς της Βουλής με το Διοικητικό Συμβούλιο της Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ένωσης Ελληνισμού (Πα.Δ.Ε.Ε.) στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης. Ελληνικής καταγωγής εκλεγμένοι σε κοινοβούλια σε όλο τον κόσμο, από τις ΗΠΑ και τον Καναδά ως την Αυστραλία και την Κένυα, συναντώνται για τον λόγο αυτό στη Θεσσαλονίκη.

Η Πρόεδρος της Μέριμνας Ποντίων Κυριών Ωκεανίας κ. Λίτσα Αθανασιάδη, η Πρόεδρος της Αυστραλιανής Ομοσπονδίας Ποντιακών Συλλόγων κ. Σιμέλα Σταματοπούλου και η κόρη της δεσποινίς Μάρθα Σταματοπούλου επισκέφτηκαν το Μουσείο της Μέριμνας Ποντίων Κυριών «Κεντώντας τη Μνήμη», στην Θεσσαλονίκη.

Η ενίσχυση της έρευνας, των εκπαιδευτικών, πολιτιστικών και κοινωνικών σχέσεων ανάμεσα στις δύο πλευρές, περιλαμβάνονται στους στόχους του πρωτοκόλλου συνεργασίας που υπογράφτηκε σήμερα μεταξύ του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και του Γενικού Προξενείου της Γεωργίας στη Θεσσαλονίκη.

«Οι Έλληνες δεν ξεχνάμε και δεν διαγράφουμε πικρές σελίδες της ιστορίας μας», είπε μεταξύ άλλων στον χαιρετισμό του ο Υφυπουργός Εσωτερικών (Μακεδονίας – Θράκης) Σταύρου Καλαφάτη στην κοινή συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ένωσης Ελληνισμού με την Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Ελληνισμού της Διασποράς της Βουλής, που συνεδρίασε στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Θεσσαλονίκης, το απόγευμα της Τρίτης 15 Μαρτίου 2022.

Ο Σύλλογος Ελληνοαρμενικής Φιλίας, με την ευκαιρία της τεσσαρακοστής όγδοης επετείου της τουρκικής εισβολής και κατοχής στην Κύπρο, καταδικάζει την τουρκική επιθετικότητα, σε ένα κείμενο το οποίο συνυπογράφουν και άλλες συλλογικότητες και Ομοσπονδίες προσφυγικών και κυπριακών οργανώσεων.

20 αυτοκίνητα UAZ και 14 γεννήτριες στάλθηκαν από το Ροστόφ – στον - Ντον στη Μαριούπολη

Τα αυτοκίνητα θα χρησιμοποιηθούν για την παροχή ιατρικής βοήθειας, καθώς και για την παράδοση ανθρωπιστικών προμηθειών σε κατοίκους απομακρυσμένων περιοχών της Μαριούπολης, γειτονικών χωριών και αγροκτημάτων.

Με θέμα τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή θα γίνει την Τρίτη 15 Μαρτίου 2022 στη Θεσσαλονίκη η κοινή συνεδρίαση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς της Βουλής με το Δ.Σ. της Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ένωσης Ελληνισμού (Πα.Δ.Ε.Ε.). Οι εργασίες της συνεδρίασης ξεκινούν στις 16.00 στην αίθουσα συνεδριάσεων δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Στην Οδησσό, βρέθηκε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, και είχε συνάντηση με τοπικούς παράγοντες, συμμετέχοντας στην κοινή προσπάθεια το ιστορικό κέντρο της πόλης να γίνει Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, και στη συνέχεια έκανε δηλώσεις στους δημοσιογράφους.

Στη δήλωσή του ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, ανέφερε:

Μετά από σχεδόν δύο χρόνια της πανδημίας του Κορωναϊού και του περιορισμού των δράσεων των συλλόγων από τις αρχές, το διοικητικό συμβούλιο του Συλλόγου Ελλήνων Ποντίων Ντύσσελντορφ «Ο ΞΕΝΙΤΕΑΣ», προσκαλεί σε ανοιχτή εκδήλωση, σε μία συνάντηση με πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Καλλιτεχνικού Οργανισμού Ποντίων Αθηνών (Κ.Ο.Π.Α.) καταδικάζει την απαράδεκτη στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, όπου κατοικούν και πολλοί ομογενείς.

Οι απόγονοι των Ελλήνων προσφύγων του Πόντου, έζησαν μέσα στις κακουχίες, τη φτώχεια, την προσφυγιά, στη συνέχεια τη μετανάστευση, πρόκοψαν, δημιούργησαν τις συλλογικές εστίες τους, αλλά και στις κακοτοπιές που υπάρχουν δεν κάνουν πίσω. 

Ανθρωπιστική βοήθεια μετέφερε στην Οδησσό της Ουκρανίας και την παρέδωσε στις δημοτικές αρχές της πόλης, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, ενώ ανακοίνωσε ότι από σήμερα θα λειτουργήσει ξανά το ελληνικό προξενείο.

Μια εκδήλωση για το βασανισμένο ελληνισμό της Αζοφικής, αποφάσισαν να οργανώσουν ευαίσθητοι συμπολίτες μας, την Κυριακή 13 Μαρτίου 2022, στις 8 το βράδυ, στην Αθήνα, ως ελάχιστο δείγμα συμπαράστασης στον ομογενειακό ελληνισμό που αυτήν την περίοδο παλεύει για την επιβίωσή του.

Σαράντα έξι χρόνια προσφοράς αγώνα και δράσης για την Κεντρική Ένωση Ποντίων Μελβούρνης και Βικτώριας η «Ποντιακή Εστία». Χρόνια αγωνίας, άοκνης δουλειάς και πάνω απ΄ όλα αγάπης για την αλησμόνητη πατρίδα. Μια πατρίδα που από αυτούς που την υπηρέτησαν δεν γνώρισε κανένας. Κι όμως η αγάπη απέραντη και η προσπάθεια συνεχόμενη για την διάσωση και διατήρηση των ηθών και εθίμων της, όπως και για την δικαίωση των αδικοχαμένων προγόνων της.

Συγχαρητήρια επιστολή προς το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και τους υπεύθυνους του Τμήματος Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παραευξείνειων Χωρών, που υλοποίησαν το πρόγραμμα, τηλεματικά σεμινάρια λαογραφίας για τους Απόδημους Έλληνες, και συγκεκριμένα «Εισαγωγή στη Λαογραφία – Λαογραφία του Ποντιακού Ελληνισμού», απέστειλε ο Σύλλογος Ποντίων Νυρεμβέργης «Εύξεινος Πόντος», με την οποία ζητά τη συνέχιση και διεύρυνσή τους.