Μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης πραγματοποιήθηκε στην πρωτεύουσα της Φθιώτιδας, στη Λαμία η εξόδιος ακολουθία για τη Συμέλα Πατσινακίδου Τουμανίδου, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό.
Συγγενείς, φίλοι, μαθητές, σύσσωμος ο ποντιακός ελληνισμός της περιοχής και επίσημοι συγκεντρώθηκαν για να αποχαιρετήσουν την επίτιμη πρόεδρο της Ένωσης Ποντίων Φθιώτιδας, μια γυναίκα που σφράγισε με την παρουσία και την ανιδιοτελή προσφορά της την πολιτιστική ζωή του τόπου.
Η Συμέλα Πατσινακίδου – Τουμανίδου, η οποία διατέλεσε για χρόνια πρόεδρος και στη συνέχεια επίτιμη, της Ένωσης Ποντίων Φθιώτιδας, γεννήθηκε το 1936 στο Κάτω Θεοδωράκι Κιλκίς, σπούδασε ελληνική φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ήταν σύζυγος του αείμνηστου λυκειάρη Θεόδωρου Πατσινακίδη.
Μαζί εγκαταστάθηκαν στη Λαμία το 1966 και πρωτοστάτησαν στην ίδρυση της Ένωσης Ποντίων Φθιώτιδας και μετά το θάνατο του συζύγου της Θεόδωρου Πατσινακίδη, ανέλαβε για χρόνια τα ηνία της Ένωσης και πραγματοποίησαν εκδηλώσεις για την ιστορία, τον πολιτισμό και τη γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Πρωτοστάτησε επίσης σε εκδηλώσεις για την μαρτυρική Κύπρο μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή από τον Τούρκο κατακτητή και με πρωτοβουλία της εστάλη βοήθεια σε σχολεία της Κύπρου και φιλοξενήθηκαν στην Φθιώτιδα προσφυγόπουλα σε κατασκηνώσεις της περιοχής.
Η Συμέλα Πατσινακίδου Τουμανίδου, διετέλεσε Διευθύντρια στο Γυμνάσιο Ροδίτσας καθώς και καθηγήτρια σε πολλά σχολεία της περιοχής μας. Οι μαθητές της την θυμούνται πάντα με αγάπη και σεβασμό.
Ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών
Την ακολουθία τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών, ο οποίος στον λόγο του εξήρε την προσωπικότητα και την πνευματική προσφορά της, τονίζοντας το σπουδαίο αποτύπωμα που αφήνει στην τοπική κοινωνία.
«Προπέμπουμε σήμερα με την αιωνιότητα μια εμβληματική γυναίκα, μία σπουδαία προσωπικότητα, η οποία σφράγισε με το πέρασμα της ζωής της, τον πολιτισμό, τα γράμματα, την ιστορία, αλλά σφράγισε πρώτιστα την προσωπική της ιστορία. Την ιστορία της οικογένειάς τους, την ιστορία των ανθρώπων που γεύθηκαν σε εγγύτητα την αγάπη της, την στοργή της, την φροντίδα της, αλλά και σε ευρύτερους κύκλους της κοινωνικής ζωής, πάρα πολλοί, αναρίθμητοι είναι οι άνθρωποι οι οποίοι, είχαν την χαρά να ευεργετηθούν από την αδελφή μας Συμέλα.
Πρόκειται όμως για μία γυναίκα ηγετική φυσιογνωμία, και οι ηγέτες και οι ηγέτιδες, δεν αναδεικνύονται μέσα από αυλάκια διαδικασιών, είτε της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, είτε άλλων δρόμων. Αναδεικνύονται μέσα από την αγάπη τους για τον τόπο, από την ευθύνη τους για την πατρίδα, και από την προσωπική τους εργασία, για να αναδείξουν αξίες και ιδανικά, και προπαντός αλήθειες. Και η αδελφή μας Συμέλα διακόνησε την αλήθεια του ποντιακού ελληνισμού, την αλήθεια του οικουμενικού ελληνισμού, την αλήθεια της ιδεοπροσωπείας και της ταυτοπροσοπίας της, την αλήθεια ενός λαού που εξακολουθεί να ζητά και να περιμένει δικαίωση.
Όχι γιατί την έχει ανάγκη για λόγους νακρισιστικούς, αλλά γιατί την έχει ανάγκη η ανθρωπότητα. Μία ανθρωπότητα η οποία δεν αναγνωρίζει όπως πρέπει, γενοκτονίες, εγκλήματα σε βάρος ανθρώπων, είναι μία ανθρωπότητα η οποία είναι έτοιμη να επαναλάβει και δυστυχώς επαναλαμβάνει τα ίδια εγκλήματα.
Η αδελφή μας Συμέλα άφησε σπουδαία παρακαταθήκη, στην Ένωση Ποντίων Φθιώτιδας, όπου βρέθηκε και εργάστηκε. Και μεταξύ αυτής της πολύτιμης μεγαλειώδους εργασίας της, αποτελεί και η συνεισφορά της στο έργο της Ιεράς Μητροπόλεως, ιδιαιτέρως δε υπομνηματίζω τις αναρίθμητες εκπομπές μας στο ραδιοφωνικό μας σταθμό, που ακριβώς αποτελούν εκατοντάδες καταθέσεις λόγου, πολιτισμού, μαρτυρίας.
Μάλιστα σαν να ήταν προφητικό το καλοκαίρι, ρωτούσε τον πατέρα Δημήτριο, εάν έχουμε απόθεμα εκπομπών από την αδελφή μας Συμέλα, και μου είπε, έχουμε τόσες εκπομπές που μπορούμε να καλύψουμε πολλά χρόνια ακόμα. Τόσο μεγάλη ήταν η σπουδή, τόσο μεγάλο έργο, πολύτιμο ψηφιακό αρχείο, και αυτό θα δίνει τη δυνατότητα η φωνή της, που είναι φωνή της αλήθειας, που είναι φωνή της δικαιοσύνης, που είναι η φωνή της Πατρίδας, να ακούγεται εις το διηνεκές, μέσα όχι απλώς από το ραδιόφωνο, αλλά κυρίως μέσα από τη φωνή της ιστορίας.
Και ασφαλώς πολύπλευρες και πολυποίκιλες είναι οι πτυχές του έργου της, ιδιαίτερα η σχέση της με έναν ακόμη ευεργέτη του ποντιακού ελληνισμού, τον μακαριστό Χειμωνίδη, γέννημα του οποίου υπήρξε η Χειμωνίδειος Στέγη, εκεί ακριβώς που στεγάζεται, όχι η Ένωση Ποντίων ως σύλλογος, αλλά η Ένωση Ποντίων ως φορέας πολιτισμού, αξιών και παιδεία.
Καταθέτουμε ευλαβικά ευγνωμοσύνη σήμερα, ενώπιον του σκηνώματός της, και αδελφικά στην οικογένειά της, σε σας αγαπημένοι μου, σας καταθέτουμε τον θαυμασμό μας, γιατί έχετε αυτήν την μεγάλη ευλογία, να προέρχεστε από αυτήν την σπουδαία προσωπικότητα, και αυτό αποτελεί καύχημα για σας, κληρονομιά βαριά, παρακαταθήκη μεγάλη, αλλά και ασφαλώς απώλεια σημαντική για τον τόπο μας. Γιατί τέτοιες, αρχοντικές μορφές, εκλείπουν σιγά σιγά, και δυστυχώς μας λείπουν. Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστος και αδελφή Συμέλα».
Η Ηλιάνα Κόκκοτα
Η γραμματέας της Ένωσης Ποντίων Φθιώτιδας, Ηλιάνα Κόκκοτα, εκφώνησε τον επικήδειο λόγο. Με λόγια καρδιάς αποχαιρέτησε την επίτιμη πρόεδρο, υπογραμμίζοντας την τεράστια παρακαταθήκη που αφήνει στις νεότερες γενιές.
Όπως είπε, το 1986 μαζί με τον σύζυγό της και με άλλους ποντιακής καταγωγής ίδρυσαν την Ένωση Ποντίων Φθιώτιδας, με κύριο σκοπό την διατήρηση και διάδοση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, η οποία λειτουργεί μέχρι και σήμερα πιστή στο σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε.
Μετά το θάνατο του συζύγου της εκλέχθηκε πρόεδρος και τη ζωής της, με όλη τη σημασία της λέξης, σε αυτή τη στέγη. Στους αγώνες, τις φιλανθρωπίες, στην ανάδειξη της κληρονομιάς μας, αγκαλιάζοντας νέα παιδιά και δείχνοντας το δρόμο, τον δικό της δρόμο. Τον δρόμο της προσφοράς και του εθελοντισμού. Ένας άνθρωπος τόσο φιλόξενος, τόσο δοτικός, με μεγάλο αίσθημα ευθύνης και πατριωτισμού. Με ήθος, αξιοπρέπεια και ανιδιοτέλεια που πρόσφερε όσο μπορούσε με όλες τις δυνάμεις.
Η συνεργασία μαζί της ήταν ένα μάθημα ζωής. Ήταν πάντα πρόθυμη, ακούραση, ευγενική και με ένα πείσμα να τραβάει μπροστά νέους ανθρώπους, όχι μόνο εδώ στη Φθιώτιδα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Θυμάμαι τα λόγια της σαν νάναι χθες. Εμείς παιδί μου, έχουμε σκοπό εδώ, αγωνιζόμαστε. Και μιλούσε για δράσεις, για αγώνα, για όραμα. Για το όραμα του συζύγου της του Θεόδωρου. Και πάντα, μα πάντα, όταν έλεγε το όνομά του, φαινόταν στα μάτια της ο πόνος. Και ήθελε να δυναμώσει την Ένωση. Ήθελε να μεταδώσει αυτό που ένιωθε μέσα της.
Τα κατάφερε. Το μετέδωσε. Είμαστε εδώ. Μας δίδαξες το νόημα. Δεν αρκεί να είσαι κάπου αν δεν προσφέρεις, κι αν δεν δίνεις ότι έχεις. Προσωπικά μου έδωσες ένα νόημα να προσπαθώ. Στην ουσία μου άλλαξες τη ζωή. Και δεν το έκανες μόνο σε μένα. Το έκανες σε δεκάδες παιδιά, που αγκάλιασες όλα αυτά τα χρόνια. Τους μαθητές σου, αλλά και στα παιδιά της Ένωσης. Έδωσες ότι είχες.
Έδωσες τη ζωή σου στην Ένωση Ποντίων Φθιώτιδας, κι αυτό φαίνεται σήμερα. Φαίνεται γιατί η Ένωση κρατάει τη φλόγα το ίδιο δυνατά και το ίδιο φωτεινά, χάρις στο δρόμο που χάραξες εσύ.
Αγαπημένη μας Επίτιμη Πρόεδρε, αγαπημένη μας Συμέλα, σε ευχαριστούμε πάρα πολύ, για όσα μας προσέφερες. Ο δρόμος που άνοιξες θα μείνει ανοιχτός. Θα τον περπατήσουμε με την ίδια αγάπη που μας έμαθες. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.
Η απώλεια της Συμέλας Πατσινακίδου αφήνει ένα μεγάλο κενό, όμως το έργο και η προσφορά της θα παραμείνουν ανεξίτηλα στη μνήμη όλων.
