ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ, δημοσιογράφου

Ήταν μέρες του Φεβρουαρίου του 1994 όταν ο ασθενής ήδη επί μακρόν Ανδρέας Παπανδρέου από την θέση του πρωθυπουργού αποφάσιζε να επιτρέψει την εισαγωγή νομοσχεδίου στην Βουλή των Ελλήνων που θα αναγνώριζε την 19η Μαίου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός που άνοιξε τις εργασίες του πρώτου Παγκοσμίου Συνεδρίου του Ποντιακού Ελληνισμού στην Θεσσαλονίκη το 1985 θέτοντας τις βάσεις για την επαύξηση της ισχύος μιας ανερχόμενης δύναμης Ποντίων στην πολιτική και τον πολιτισμό αλλά και στην Ιστορική έρευνα.

Η καταλυτική παρουσία ενός πανίσχυρου πρωθυπουργού την εποχή του κολοφώνα της δόξας του σε μια Παγκόσμια Συνάντηση Ποντίων με πρωτοφανή συμμετοχή μετά το 1923 ήταν μια πράξη πολιτικής γενναιότητας γιατί νομιμοποίησε ένα κίνημα που ήταν ήδη στα σπάργανα και είχε και αντιπάλους εντός του πολιτικού συστήματος, μέρος σημαντικό του οποίου θεωρούσε τις επιδιώξεις αυτών των Ποντίων ως "πρόκληση κατά της Ελληνοτουρκικής Φιλίας" και παρέμβαση μη εχόντων την αρμοδιότητα σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.

Συνακόλουθα το δεύτερο Παγκόσμιο Συνέδριο πάλι στην Θεσσαλονίκη το 1988 άνοιξε οριστικά τον δρόμο της εφαρμογής σχεδίου που θα κατέληγε στην 24η Φεβρουαρίου 1994 με την υπερψήφιση του σχετικού νόμου που έφερε την Αναγνώριση.

Τα δύο πρόσωπα που καθόρισαν την μοίρα αυτής της υπόθεσης ήταν δύο πολιτικοί που παράλληλα ήταν και συγγραφείς όσο και μέντορες από διαφορετικές αφετηρίες.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης.

Φυσικά και άλλοι συντέλεσαν στην Αναγνώριση από τα μετερίζια τους ο κάθε ένας αλλά δεν θα υπήρχε καν ούτε συζήτηση ή νόμος χωρίς τους δύο αυτούς άνδρες για την τιμή της Αλήθειας.

Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου υπήρξε ένας φιλόξενος χώρος για το Ανερχόμενο Ποντιακό Κίνημα αναδεικνύοντας χιλιάδες στελέχη του από την Ποντιακή δεξαμενή, εκλέγοντας δεκάδες βουλευτές Ποντίους τέλη της δεκαετίας του 1980 με αρχές της δεκαετίας του 1990.

Δειλά δειλά άρχισε και η Νέα Δημοκρατία να παρεμβαίνει στα Ποντιακά της Γενοκτονίας ενώ η Αριστερά είχε μείνει γενικά σε μια στάση αμηχανίας χειρισμού.

Η Γενοκτονία δεν ήταν καθόλου γνωστή την εποχή εκείνη στην Ελληνική κοινωνία.

Η αναγνώριση στην Βουλή έφερε μια κινητικότητα και ένα πλαίσιο "νόμιμων αντιδράσεων" του Ποντιακού Κινήματος σε περιπτώσεις προσβολής της Ιστορικής Μνήμης των θυμάτων της Γενοκτονίας ή τιμών στον θύτη Κεμάλ.

Παραδείγματα:

Η κοινή παρουσία Ρουβά - Κούτ στα Κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας ανήμερα 19 Μαΐου.

Η μετάκληση της Κρατικής Ορχήστρας στην Άγκυρα για συναυλία την 19η Μαΐου.

Οι καταθέσεις στεφάνων στο Μαυσωλείο του Κεμάλ από Γεώργιο Παπανδρέου (υιό του Ανδρέα Παπανδρέου!) Κώστα Καραμανλή, το βιβλίο της Ρεπούση της 6ης Δημοτικού.

Ακόμα και εντός του Ποντιακού Κινήματος υπήρχαν τότε διαφορετικές εντάσεις στην προβολή των αντιστάσεων.

Τελικά όμως με την πάροδο των ετών υπήρξε ομογενοποίηση του πλαισίου των αντιδράσεων σε τέτοιου είδους ιδεολογικά ζητήματα παρά τις επιμέρους συνδικαλιστικές διαφορές που είναι ήσσονος σημασίας.

Το μείζον ήταν πάντα η υπεράσπιση της Αναγνώρισης της Γενοκτονίας.

Το Ποντιακό Κίνημα παρά τα πολύ σοβαρά λειτουργικά του προβλήματα που δεν επιτρέπουν την δημιουργία μιας και μόνης ισχυρής πολιτικά Ένωσης, πέτυχε να περιθωριοποιήσει τους Αρνητές της Γενοκτονίας ως παράγοντες αποτυχίας των κομμάτων τους.

Με λίγα λόγια τα κόμματα κατάλαβαν ότι με αρνητές της Γενοκτονίας χάνουν πολλούς ψηφοφόρους για αυτό τα ίδια τους έδειξαν τον δρόμο προς τα αποδυτήρια για λόγους αυτοσυντήρησης.

Ακόμα και κόμματα που πρωταγωνίστησαν μαζικά στην Άρνηση, βρέθηκαν στις πορείες της 19ης Μαΐου με τα Ποντιακά λάβαρα.

Αυτό ήταν μια τεράστια επιτυχία του έστω διασπασμένου Ποντιακού Κινήματος.

Όμως η υπόθεση Παρχαρίδη ήρθε να ταράξει τα νερά τόσο στην Ποντιακή Κοινότητα όσο και στο πολιτικό σύστημα.

Ο Παρχαρίδης βρέθηκε με δεύτερη Άρνηση ασύλου από μια συντηρητική κυβέρνηση και με ορατό τον κίνδυνο απέλασης του στην Τουρκία όπου πιθανόν τον περιμένουν βασανιστήρια ακόμα και ο θάνατος.

Η Ποντιακή Κοινότητα αντέδρασε δυναμικά πρώτα από την πολυπληθή βάση στα Κοινωνικά δίκτυα και αργότερα από τα επίσημα όργανα των δύο Ομοσπονδιών που σε ένα ακόμα θέμα έχουν κοινή θέση παρά το γεγονός ότι δεν κατέστη εφικτή η Ένωση τους.

Η κυβέρνηση πήρε το μήνυμα κυρίως από την μεγάλη δεξαμενή των υπερσυντηρητικών ψηφοφόρων της και θα δεχθεί όπως λένε οι πληροφορίες την έφεση του Παρχαρίδη στην επιτροπή Ασύλου.

Αυτό όμως είναι ένα προσωρινό μέτρο διοικητικού χαρακτήρα που απλώς θα αποσυμπιέσει αλλά δεν λύνει το θέμα.

Το σοβαρό επίδικο είναι η απόδοση Ελληνικής ιθαγένειας σε ένα ξεκάθαρα Έλληνα Χριστιανό Ορθόδοξο που αποτελεί μέλος μιας Ελληνικής οικογένειας της Πάφρας του Πόντου που διασώθηκε στην Μακεδονία.

Η κυβέρνηση είναι σαφές ότι δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο καθώς θα δημιουργήσει πολιτικό και νομικό δεδικασμένο που ίσως ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και για άλλες περιπτώσεις Ελλήνων του Πόντου με τουρκικό διαβατήριο που ζητούν την επανασύνδεση με την Μητέρα Ελλάδα αλλά δεν εμπίπτουν στην Συνθήκη της Λωζάνης.

Όμως η Άρνηση της απόδοσης ιθαγένειας προσκρούει στην ιστορική αλήθεια της Γενοκτονίας την οποία όπως περιγράψαμε πάνω η Ελληνική Βουλή έχει αναγνωρίσει τον Φεβρουάριο του 1994.

Η σκιά των Ανδρέα Παπανδρέου και Μιχάλη Χαραλαμπίδη πέφτει πολύ βαριά στο σημερινό πολιτικό προσωπικό που πρέπει να πείσει ότι εννοεί την Αναγνώριση επί της ουσίας και όχι ως τυπική υποχρέωση μνημοσύνου σε μια Μητρόπολη ή σε ένα στασίδι πλατείας κάθε 19η Μαΐου.

Υπό την έννοια αυτή η υπόθεση Παρχαρίδη καθίσταται όρος κλειδί για την Ανατροπή και την Αλήθεια του πολιτικού συστήματος.

Το Ποντιακό Κίνημα παρά τα συνδικαλιστικά του προβλήματα πρέπει να θέσει τους πολιτικούς ταγούς και τα κόμματα ενώπιον ενός διλημματικού χαρακτήρα ερωτήματος:

Τι σκοπό έχει η παρουσία τους στις εκδηλώσεις της 19ης Μαΐου χωρίς την αυτονόητη απόδοση της ιθαγένειας σε ένα Έλληνα του Πόντου απόγονο θυμάτων της Γενοκτονίας;

Αν δεν τον θεωρούν Έλληνα όσο και ημάς όλους εδώ,για ποιά Γενοκτονία μιλάμε;

Τίνος;

Εφόσον εμείς όλοι είμαστε Έλληνες είναι και αυτός Έλληνας και όλοι οι άλλοι που έχουν ήδη δηλώσει την καταγωγή τους με αντίπαλο το Τουρκικό κράτος που τους απειλεί.

Θέλουμε και απαιτούμε το Ελληνικό Κράτος να συνυπολογίζει στην Ποντιακή Κοινότητα ως Έλληνες όλα τα αδέλφια μας που εξέρχονται του Τουρκικού σκότους και μας τείνουν το αδερφικό τους χέρι.

Τα αδέλφια που έχασαν βίαια παππούδες και γιαγιάδες από τον Τούρκο, έμειναν εκεί και εξισλαμίστηκαν για να ζήσουν.

Τους θέλουμε όλους και  όλες αδελφούς και αδελφές στην μεγάλη Ποντιακή μας οικογένεια.

Μόνο τότε η Πολιτεία και τα κόμματα θα μας πείσουν ότι σέβονται και εννοούν τις κρατικές υπογραφές στο νόμο του 1994.

Οι νεκροί δεν θα συγχωρήσουν.