ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΧΑΡΗ

Ο Ξενοφών Νικολαΐδης έφυγε από την ζωή πλήρης ημερών, όρθιος στα 93 χρόνια του, τα ξημερώματα της Τετάρτης 31 Αυγούστου 2022 στο Βελβεντό, όπου παραθέριζε κάθε χρόνο με την αγαπημένη σύζυγό του, Ζαφειρία Φούκα - Νικολαΐδου και η κηδεία του έγινε την ίδια μέρα το απόγευμα στην εκκλησία του Αγίου Στεφάνου Πτολεμαΐδας.

Με τον Ξενοφώντα πρωτογνωρίστηκα το 1956 όταν αυτός φοιτούσε στο Τμήμα Ηλεκτρονικών και εγώ στο Tμήμα Ηλεκτρολόγων της Σχολής Μηχανικών «Ο ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ». Από τότε συνδεθήκαμε φιλικά, έγινε κουμπάρος μου στο γάμο μου και βάφτισε την μεγάλη κόρη μου Ελισάβετ.

Ο Ξενοφών ήταν χαρακτήρας χαμηλών τόνων, μειλίχιος και συνεργάσιμος με τους συναδέλφους και γενικά με τους συνανθρώπους του. Εργάστηκε σαν ηλεκτρονικός στο εργοστάσιο Άζωτο Πτολεμαΐδας και χρημάτισε ένα διάστημα πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του εργασιακού σωματείου του Αζώτου και γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου του Εργατικού Κέντρου Πτολεμαΐδας. Φεύγοντας από το εργοστάσιο Αζώτου, διορίστηκε στην εκπαίδευση, στην Τεχνική Σχολή Κοζάνης, όπου διετέλεσε διευθυντής της και συνταξιοδοτήθηκε στην συνέχεια.

Ο Ξενοφών προερχόταν από μια μεγάλη και αξιόλογη οικογένεια. Με τα έξι αδέλφια του, τον Βίκτωρα, τον Νίκο, τον Βασίλη, την Άννα, την Αγαθή και την Ελισάβετ (Νίτσα), μεγάλωσε με την αγάπη και την στοργή της μητέρας τους Δέσποινας και του πατέρα τους Ανανία Νικολαΐδη. Ο πατέρας τους, ήταν απόφοιτος του Φροντιστηρίου της Τραπεζούντας και δάσκαλος στον Πόντο, εργάστηκε στον εποικισμό και στο Δημαρχείο. Με τις γνώσεις του και τον σωστό προσανατολισμό που είχε, προσπαθούσε μέσα από την πένα του να βοηθήσει τον απλό κόσμο και ιδίως τους Ποντίους. Άφησε σημαντικό αρχείο για τις επόμενες γενεές. Για την μεγάλη προσφορά του τιμήθηκε με βραβεία και επαίνους από τοπικούς παράγοντες και από ξένους. Τον επισκέφθηκαν σημαντικοί επιστήμονες για ανέκδοτες πληροφορίες, όπως ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Κώστας Φωτιάδης, ο Γεωπόνος Χριστόφορος Χριστοφορίδης, κ.ά..

Το δέσιμό τους και η αγάπη τους ήταν τόσο μεγάλη που όταν έφυγαν οι γονείς του και όλα τα αδέλφια του, σε μια από τις συναντήσεις μας ο Ξενοφών μου είπε, κουμπάρε έμεινα ορφανός. Τα αξιόλογα ανίψια τους παρέμεναν δίπλα τους και φρόντιζαν να μην στερηθούν τίποτα.

Η αγαπημένη κουμπάρα μας, καλλιεργημένη με πανανθρώπινα αισθήματα, ποιήτρια Ζαφειρία Φούκα - Νικολαΐδου, σύζυγος του Ξενοφώντα εκφράζει τόσο βαθιά σε δυο ποιήματά της την πορεία και το νόημα της ζωής.

ΜΙΑ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ                                                                 

Μια ιστορία άρχισε

τα χρόνια τα παλιά

και τώρα ετελείωσε

στην ίδια γειτονιά.

Έτσι μου είπε μια γριά

με κάτασπρα μαλλιά,

που εκείνη ακόμη αναπολεί

τα χρόνια τα παλιά.

Πως είναι αλήθεια η ζωή;

να φανταστεί κανείς δεν το μπορεί.

Αρχίζει πάντα μια ιστορία

χωρίς να ξέρεις που θα βγεί.      

Περνούν τα χρόνια κι΄ οι καιροί    

και ξάφνου ακούς κάποια φωνή

χωρίς να ξέρεις τι ειν΄ αυτό

όνειρο ψεύτικο ή αληθινό;

Χαμογελάς και δέχεσαι                                           

της Μοίρας τα γραφτά                       

και λες στο όνειρό σου                     

για πάντα έχε γειά

ΚΡΑΤΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Ποτέ μην πάψεις να ονειρεύεσαι  

είναι το όνειρο πηγή ζωής,

είναι το όνειρο μια χρυσακτίδα

είναι το όνειρο χαράς ελπίδα.        

Κράτα το όνειρο μες την καρδιά σου,

όπως τα χρόνια που ήσουν παιδί,

έτσι θα νοιώσεις μία γαλήνη

να ΄ρθει να κουρνιάσει μες την ψυχή.    

Σ΄ αυτή τη δύσκολή εποχή που ζούμε

ελπίδα θέλουμε να ξανανεωθούμε.

Κουράγιο, φίλοι μου, και μην ξεχνάτε,

πως και τα δύσκολα κι΄ αυτά περνάνε.

Καλέ μου φίλε και κουμπέρε, ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει. Εμείς, θα σε θυμόμαστε για όσο ζούμε.

Τα θερμά συλλυπητήρια από την οικογένειά μας Κώστα, Αναστασία, Ελισάβετ, Φωτεινή Χάρη, στην αγαπημένη κουμπάρα μας Ζαφειρία, στα ανίψια του Λευτέρη, Βαλεντίνο, Φειδία, Λοβέρδο και στους υπόλοιπους οι οικείους του.