Άμον κερίν λυγίσ̌κεται

τ'ομμάτι͜α θε γελούνε,

κρυφά κρατεί τα δά̤κροπα

τον Χάρον 'κί νικούνε,

τη χώραν αποχͮαιρετά

και κατηβαίν' 'ς σον Άδην,

τίκι͜α τ' αζπάρι͜α πιδα̤βαίν'

γενναίον παλληκάρ'-ι-ν,

όσον εψυχομάχͮεν'νεν

κανείς χαπά̤ρ' 'κ' επαίρ'νεν,

να πολεμά τον γουρζουλάν

και το γραφτόν εθέλ'νεν,

έγραψεν γράμμαν υστερ'νόν

γράμμαν καλογραμμένον,

καταθαρρεύ' τοι ζωντανούς

και τον βασανισμένον,

'κ' εθέλ'νεν σο αζούχ'ν αθε

τιδέν ασ' ση ζωήν ατ',

να φευ' ολιγοζύαστος

βαρύν' να μ' εν' η ψ̌ην ατ',

εφέκεν δυο μετάλλια

αρθώπ'ς να βοηθούνε,

κ' έναν ζωήν γενίν ζωήν

μ' ελπίδαν ξαν να ζούνε,

Έϊκιτι Αλέξανδρε μ'

ποντιακόν νισάν'-ι-μ',

τα λεοντάρα̤ κάποτε

κ' ατα πα γονατίζ'νε,

και τη φωλέα τουν 'ς σον Άδ'

όντες αχπάσκουν' χτίζ'νε!!

Ποίημα στην ποντιακή διάλεκτο από τον Ιωάννη Χαριτίδη Χαρίτον για τον Ολυμπιονίκη Αλέξανδρο Νικολαΐδη, που τόσο νωρίς έφυγε από κοντά μας και το δημοσίευσε στην προσωπική του σελίδα στο fb