Την ομιλία του Γερμανού Πολιτικού, ηγέτη των πρασίνων Cem Özdemir την οποία πραγματοποίησε ως κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση – πορεία μνήμης της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού το Σάββατο 18 Μαΐου 2019 στη Στουτγάρδη της Γερμανίας, την οποία πραγματοποιούν τα πρωτοβάθμια σωματεία της Βάδυς Βυδεμβέργης «Δωδεκάπολις», μετέφρασε και την παραχωρεί στο αναγνωστικό κοινό, με την άδεια των διοργανωτών, ο σύλλογος Ποντίων Νυρεμβέργης Cardinal Bessario.

Οι φωτογραφίες είναι του Γιώργου Πεταλίδη, της εφημερίδας ΕύΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ και του site http://efxinospontos.gr/

Στο σχετικό ενημερωτικό σημείωμα του συλλόγου Ποντίων Νυρεμβέργης Cardinal Bessario, αναφέρεται:

Stuttgart 18.05.2019. Χαιρετισμός Cem Özdemir

Ο Σύλλογος Ποντίων Νυρεμβέργης αναγνωρίζει ως πλέον επιδραστική, την πολυετή προσπάθεια των συλλόγων Βάδης Βυτεμβέργης για τη δημιουργία ερεισμάτων πολιτικών συναναστροφών στη δημόσια σφαίρα του κρατιδίου. Η επιλογή συγκεκριμένης ρητορικής για την προώθηση του Ζητήματος μας από τα αδελφά σωματεία της περιοχής Στουτγκάρδης, την οποία χαρακτηρίζει τρόπον τινά ο πολιτικός μοναχισμός – ρομαντισμός, αποτελεί μία δεξαμενή πατριωτικών και έντιμων επιχειρημάτων. Καλούμαστε να συνδράμουμε τις διαστάσεις του πολιτικού τους ρεαλισμού και της ορθής αποφώνησής τους στα ειωθότα του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Στην πορεία Μνήμης για την 19^η Μάη 2019 στη Στουτγκάρδη, (18.05.2019) σιωπηρά και περήφανα δοξάσαμε το πάθος της καθ`ημάς Ιμπάρρουρι, Ελένης Σιδηροπούλου, αναγνωρίζοντας για πολλοστή φορά την καλογερική, εργώδη και ανιοδιοτελή της αφοσίωση στον κοινό αγώνα. Ο ΣΠΝ Cardinal Bessario, παραδίδει στον αναγνώστη την απομαγνητοφωνημένη μετάφραση του χαιρετισμού του Cem Özdemir την 18^η Μάη στην πλατεία Stauffenbergplatz της Στουτγκάρδης, κατά τη διάρκεια της ημερίδας Μνήμης που διοργάνωσαν τα σωματεία των Ποντίων στη Βάδη Βυτεμβέργη.

Η σημαίνουσα παρουσία του γενναίου πολιτικού των πρασίνων, προϊόν της εκτίμησής του στην πρόσκληση και την πολύχρονη δράση των επικεφαλής της εκδήλωσης Ελένης Σιδηροπόύλου, Γιάννη Μωυσίδη και Γιάννη Ιντζέ, καθώς και των συνασπισμένων σωματείων του κρατιδίου της Νότιας Γερμανίας, αποτελεί πολύτιμη διαπίστευση του αγώνα για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου στα γερμανικά φόρα.

Η πρωτοβουλία του ΣΠΝ, κατόπιν παρότρυνσης του καθηγητή Κώστα Φωτιάδη,
μας αυθυπέβαλε μάλιστα και στην επιθυμία ανάληψης του κόστους μετάφρασης παρόμοιων γερμανόγλωσσων εισηγήσεων και χαιρετισμών, αφού επικυρώνουν
τα επιχειρήματά μας και δημιουργούν χρονολόγιο προόδου και αναβαθμών του πολιτικού μας αγώνα. Καλούμε λοιπόν κάθε φορέα που έχει αρχειοθετήσει από το παρελθόν τις εισηγήσεις των αξιωματούχων καλεσμένων του στις εκδηλώσεις Μνήμης, να μας ``ενοχλήσει`` περί αυτού. Θα μεταφράσουμε στα ελληνικά κάθε ανάλογο κείμενο.
Άμποτε να ωριμάσει στο κοινό των Ποντίων της ΟΣΕΠΕ, εκείνη η αντίληψη, βουλή και βούληση για τον αποθησαυρισμό των επικοινωνιακών κατακτήσεων, την αποδελτίωση, εκτίμηση και στρατηγική εργαλειοποίησή τους. Είθε τα μεροκάματα της Βάδης Βυτεμβέργης, της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας, της Επιτροπής Γενοκτονίας της ΟΣΕΠΕ, του ΣΠ Βερολίνου, των κατά μόνας ενεργούντων σωματείων της ΟΣΕΠΕ, όπως και των εκάστοτε ΔΣ της ΟΣΕΠΕ να δομήσουν συνείδηση αλληλεγγύης και συλλογικής ευθύνης,
ένα εξ αδιαιρέτου ταμείο πιστοληπτικής ικανότητας όλων μας.

Σημειώσεις:

*στην απομαγνητοφώνηση και ελληνική μετάφραση του χαιρετισμού του
κ. Özdemir, συνεργάστηκαν οι κ.κ Σιδηροπούλου Μαρία και Τραπεζανλίδου Καρίνα
του ΣΠ Νυρεμβέργης, όπως και η κ. Ευθυμιάδου Αναστασία του ΣΠ Λούντβισχαφεν. Ακριβώς επειδή ο χαιρετισμός του κ. Özdemir έγινε από στήθους, επιλέχθηκε κατά δύναμη η αυτολεξί μετάφραση. Σκόπιμα δεν επιχειρήθηκε διερμηνεία της ομιλίας, προκειμένου να αντιληφθεί αφ’ εαυτού ο αναγνώστης και με αμεσότητα το ύφος του ομιλητή και μάλιστα να παρατηρήσει και να συμπεράνει ανεπηρέαστα τις εκφραστικές επιλογές του κ. Özdemir.

*Ο Cem Özdemir, είναι βουλευτής του κόμματος των Πρασίνων στο γερμανικό κοινοβούλιο, πολιτικός ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως και πρωτεργάτης του αγώνα για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων στην πολιτική σκηνή της χώρας.

Έβγαν Κερασινού, σο χατήρ’ τη Ελένες, τη Γιάννε και τη Γιάννε.

Σύλλογος Ποντίων Νυρεμβάργης Cardinal Bessario

Μετάφραση στα ελληνικά της ομιλίας του Cem Özdemir

Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι

(στα ελληνικά αστειευόμενος: καλημέρα, μπορώ μόνο λίγα ελληνικά)

Συγκεντρωθήκαμε εδώ για να τιμήσουμε τα θύματα της γενοκτονίας.

1,8 εκατομμύρια άνθρωποι ελληνικής κουλτούρας και γλώσσας ζούσανε στις αρχές του 20 αιώνα στην οθωμανική αυτοκρατορία.

Σχεδόν κάθε 5ος κάτοικος της χώρας ήταν τότε Ελληνίδα η Έλληνας.

Στην Βουλή της οθωμανικής αυτοκρατορίας το έτος 1908, υπήρχαν 26 Έλληνες βουλευτές.

Μετά ακολούθησε το πιο σκοτεινό κεφαλαιο στην Ιστορία στην Ανατολία.

Η κυβέρνηση των Νεότουρκων και με αυτήν ο τουρκικός Εθνικισμός, η συμμετοχή στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, η γενοκτονία του 1915 και στη συνέχεια ο διωγμός όλων των χριστιανικων μειονοτήτων και το αποτέλεσμα (αυτών) με τη δημιουργία του νέου τουρκικού κράτους και την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας.

Ενώ ακούγεται αθώο, στην πραγματικότητα ήταν πόνος ατελείωτος και για τους δύο πληθυσμούς, μουσουλμάνους και χριστιανούς, η απώλεια της πατρίδας.

Χάριν του πετυχημένου ψηφίσματος resolution της γερμανικής Βουλής το 2016, ακούσαμε και μάθαμε για την οδύνη των Αρμενίων, Χαλδαίων και Ασσυρίων. Συνάμα γνωρίζουν πλέον πολλοί για την μοίρα των Γιεζίντι και Αλεβιτών, ακόμα και για τα γεγονότα της 06 και 07.09.1955, όπως του 1964 και του 1974. Αλλά πολύ λιγότερο γνωστή είναι η μοίρα των Ελλήνων του Πόντου, όπως επίσης η κουλτούρα και οι παραδόσεις τους.

Δεν είναι τυχαίο που μαζευτήκαμε σήμερα εδώ στη Stauffenberg Platz κοντά στο μνήμα των θυμάτων του Εθνικοσοσιαλισμού. Η ανοιχτή πληγή που άφησε ο Εθνικοσοσιαλισμός στην κοινωνία μας πονάει ακόμα.

Η συμπεριφορά της Γερμανίας, της χώρας μας, της κοινής μας πατρίδας, μας διδάσκει εντυπωσιακά ότι καμία χώρα δείχνοντας αδυναμία δεν χάνει το κύρος της, δεν μικραίνει και δεν χάνει δύναμη, αναγνωρίζοντας τα σκοτεινά κεφάλαια του παρελθόντος. Μόνο όποιος αναγνωρίσει τον πόνο, τα θύματα, όποιος δώσει το χέρι, όποιος ζητήσει συγγνώμη και επενδύσει στη συμφιλίωση θα έχει μέλλον.

Αγαπητοί φίλοι εύχομαι μελλοντικά από τα Βαλκάνια μέχρι την Ανατολή και τον Καύκασο να μην λησμονηθούν ποτέ οι ξεριζωμένοι και δολοφονημένοι πληθυσμοί ανεξάρτητα της θρησκείας, της ονομασίας και της γλώσσας τους. Όλοι τους είναι αδέρφια μας.

Ο πατέρας μου ήταν Τσερκέζος και οι πρόγονοί του δεν ξέχασαν ποτέ τον πόνο του ξεριζωμού από τον Καύκασο. Η μητέρα μου έχει ελληνική καταγωγή από την προγιαγιά της. Μου διηγήθηκε για το πογκρόμ της 06 με 07.09.1955 (Κωνσταντινούπολη). Δεν μπόρεσε να ξεχαστεί, δεν ξεχνιέται κάτι τέτοιο.

Εύχομαι και είμαι σχεδόν σίγουρος και θα το ζήσουμε κάποια στιγμή όλοι, πως κάποια μέρα τα σχολικά βιβλία στην Τουρκία δεν θα μιλάνε μόνο για τα ωραία πράγματα και παραδόσεις της χώρας, αλλά και για την μοίρα των Ελλήνων του Πόντου όπως και για τη γενοκτονία των Αρμενίων. Επίσης γι αυτό που συνέβη στους Αρμένιους στην περιοχή Ντερσίμ. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν μέρος της σχολικής ύλης στην Τουρκία, ελπίζοντας μια μέρα μία δημοκρατική Τουρκία να βρει την θέση της στην Ευρώπη. Όλοι ευχόμαστε μια ευρωπαϊκή Τουρκία.

Αλλά θα έλεγα ότι δεν φτάνει να πενθούμε μόνο τη δική μας κουλτούρα και τους νεκρούς μας. Ζούμε σε μια εποχή όπου η Γενοκτονία δεν είναι παρελθόν. Τα γεγονότα στην Ρουάντα, η Γενοκτονία στη Βοσνία αλλά επίσης η μοίρα των Ιησουιτών στην Συρία και στο Ιράκ μας δείχνουν πως και η δικιά μας γενιά θα απολογηθεί μια μέρα γι αυτό που έχει πράξει στις επόμενες γενιές. Έτσι ώστε μια μέρα να στέκονται άνθρωποι εδώ και να λένε:

Ποτέ πια Γενοκτονία… ποτέ πια να μην σκοτώνουν άνθρωποι ανθρώπους που ανήκουν σε άλλη κουλτούρα.

Η ιστορία του 20^ου αιώνα γράφτηκε με πολύ αίμα. Πρέπει όλοι μας να φροντίσουμε ο 21^ος αιώνας να είναι ένας αιώνας όπου οι γενοκτονίες είναι κάτι αδιανόητο. Ας μην γελιόμαστε, το δηλητήριο του εθνικισμού και του ρατσισμού είναι δηλητήριο που ευδοκιμεί και σ` αυτά εδώ τα χώματα όπου στεκόμαστε.

Αναλογίζομαι την AFD (νεοζαζιστικό κόμμα Γερμανίας) και αυτό με οδηγεί στην απόδειξη πως εάν υπάρχει ύψιστος δημιουργός, τότε έκανε την τρέλα να μοιράσει σε όλες τις θρησκείες και όλες τις κουλτούρες εξ` ίσου τον φανατισμό. Γι αυτό πρέπει να φροντίσουμε όλοι με κάθε τρόπο ακόμα και εδώ στην Γερμανία να μην δώσουμε καμία ευκαιρία στο ρατσισμό.

Ανησυχώ πολύ όταν ακούω ότι μια εκδήλωση μνήμης για Γενοκτονία επισκιάζεται ακόμα και σήμερα (σ.σ. υπήρξαν ενοχλήσεις του Τουρκικού Προξενείου Στουτγκάρδης). Θυμάμαι τα πρόσφατα γεγονότα στο Μπάντ Κάνσταντ και στη Φραγκφούρτη.

Είναι πολύ άσχημο που ο χαμένος των εκλογών στην Κωνσταντινούπολη προσπαθεί να μετατρέψει την Τουρκία σε μια ανοιχτή φυλακή και να σιωπήσει όλους τους διαφορετικά σκεπτόμενους. Αλλά ένα πρέπει να είναι ξεκάθαρο, το μακρύ χέρι του Ερντογάν δεν έχει καμία δουλειά στην Γερμανία. Ο καθένας, ακόμα και αυτοί που εκφράζουν τις θέσεις της αντιπολίτευσης στην Τουρκία, πρέπει να είναι σίγουροι ότι μπορούν να βασιστούν στο κράτος δικαίου της Γερμανίας.

Χαίρομαι πολύ που οι Έλληνες του Πόντου έχουν βρει εδώ στην Στουτγκάρδη μια πατρίδα.

Εδώ κοντά στο Μπίτινχαϊμ - Μπίσιγκεν στις 01.06.2019 στο Φεστιβάλ ποντιακών χορών, θα τιμηθούν τα θύματα της Γενοκτονίας. Για μένα είναι μήνυμα ελπίδας και μια υπόκλιση στα θύματα καθώς η πλούσια παράδοση και η κουλτούρα των Ελλήνων του Πόντου δεν θα πεθάνει, αλλά θα μεταφέρεται από εσάς στο μέλλον.

Ο Albert Schweitzer είπε κάποτε…

Το ωραιότερο μνημείο που μπορεί να αποκτήσει ένας άνθρωπος βρίσκεται στις καρδιές των συνανθρώπων του.

Ευχαριστώ όλους εσάς που ήρθατε σήμερα. Ας δημοσιοποιήσουμε την ιστορία των Ελλήνων του Πόντου. Ας το συζητήσουμε με τους φίλους, τους γείτονες και τις οικογένειές μας. Ας δείξουμε ότι ο 20ος αιώνας δεν πρέπει να επαναληφθεί στον 21ο. Ο Εθνικισμός δεν πρέπει να πάρει το πάνω χέρι στην Γερμανία.

Το να πάρεις θέση είναι η καλύτερη τιμή απέναντι στα θύματα της κάθε Γενοκτονίας. Ένας τρόπος είναι η συμμετοχή στις Ευρωεκλογές της 26.05.2019 και την υπερψήφιση των δημοκρατικών δυνάμεων.

Ευχαριστώ πάρα πολύ.

Η Σοφία Παράσογλου και η Χαρούλα Κυριαζίδου, απονέμουν στο Cem Özdemir αντίγραφο της Θεάς Θέμιδας

Cem Özdemir

Sehr geehrte Damen und Herren, liebe Freundinnen und Freunde,

καλημέρα … μπορώ μόνο λίγα ελληνικά…

Wir sind heute hier versammelt, um der Opfer des Völkermordes zu gedenken.

1,8 Millionen Menschen griechischer Sprachen und Kultur lebten am Anfang des 20. Jahrhunderts im osmanischen Reich. Fast jeder 5ter Einwohner des Landes war damals Griechin oder Grieche. Im osmanischen Parlament vom 1908 gab es 26 griechische Abgeordnete. Dann kam das dunkelste Kapitel das Anatolien in seiner Geschichte erlebt hat. Die Regierung der Jung-Türken und mit ihr der türkische Nationalismus, die Beteiligung am 1. Weltkrieg, der Völkermords 1915 und in Folge daran die Vertreibung der christlichen Minderheiten, seien es das Ergebnis, die Gründung der Republik, schließlich der sogenannte Bevölkerungsaustausch zwischen Griechenland und der Türkei. Was sich harmlos anhört, aber in Wirklichkeit unendliches Leid und den Verlust der Heimat für Muslime, wie für Christen in Griechenland und in der Türkei bedeutet hat.

Wir haben, auch dank der erfolgreichen Resolution im deutschen Bundestag 2016 mittlerweile viel über das Leid von Armenien, Chaldaien und Asuren gehört und gelernt. Mittlerweile wissen auch viele über das Schicksal der Jesuiten und den Aleviten. Selbst die Ereignisse vom 06. – 07.09.1955, 1964 und 1974 sind bekannt. Aber wenig bekannt ist dagegen das Schicksal der Pontioi, der Pontos – Griechen, genau so wenig, ihre Kultur und ihre Tradition.

Nicht von ungefähr haben wir uns heute hier versammelt, auf dem Staufenberg-Platz, in der Nähe des Mahnmals der Opfer des Nationalsozialismus. Die klaffende Wunde, die der Nationalsozialismus in unserer Gesellschaft geschlagen hat, die tut heute noch weh.

Der Umgang Deutschlands, unseres Landes, unserer gemeinsamen Heimat, erlernt und eins sehr eindrücklich … kein Land wird schwächer, kein Land verliert an Ansehen, kein Land wird geringer und kleiner, wenn es sich auch zu den dunkelsten Kapitel seiner Vergangenheit bekennt.

Nur wer sich zum Leid bekennt, nur wer sich zu den Opfer bekennt, wer die Hand reicht, wer sich entschuldigt und wer auf Versöhnung setzt, wird eine Zukunft haben.

Liebe Freunde, ich wünsche mir das künftig vom Balkan über Anatolien bis zum Kaukasus, über das Schicksal der vertriebenen und ermordeten Menschen erinnert wird. Egal welcher Religion, welcher Konfession, welcher Sprache sie angehört haben. Sie alle sind unsere Brüder und Schwestern.

Mein Vater war Tserkese und seine Vorfahren haben den Schmerz der Vertreibung aus dem Kaukasus nie vergessen. Meine Mutter hatte eine griechische Großmutter. Sie erzählt mir vom 06. – 07.09.1955 und den Leid des Pogroms. Und auch sie haben es nie vergessen. Man kann sowas nie vergessen.

Ich wünsche mir und ich bin mir ziemlich sicher, wir werden es alle zusammen erleben, dass eines Tages in den Schulbüchern der Türkei, nicht nur erinnert wird, an die schönen Dinge der Tradition des Landes, sondern auch an das Schicksal der Pontos-Griechen. Auch an den Völkermord an Armenien. Auch an des, was den Armenien in Dersim angetan wurde. Alles das muss Teil der Schulbücher der Türkei sein, wenn die Türkei hoffentlich eine demokratische Türkei eines Tages dann ihren Platz in Europa findet. Wir wünschen uns eine europäische Türkei.

Aber ich will auch sagen, es reicht nicht, dass alle um die eigene Kultur und um die eigenen Tode trauert. Wir leben in einer Zeit, wo der Völkermord nicht der Vergangenheit angehört. Die Ereignisse von Ruanda, der Völkermord in Bosnien, aber auch das Schicksal der Jesuiten in Syrien im Irak zeigen uns, dass auch unsere Generation eines Tages mit Rechenschaft ablegen müssen, bei künstlichen Generationen was wir getan haben, damit endlich eines Tages Menschen hier stehen und sagen:

Nie wieder gibt es Völkermord, nie wieder bringen Menschen andere Menschen um, die einer anderen Kultur angehören.

Die Geschichte des 20. Jahrhunderts wurde mit viel Blut geschrieben. Wir alle müssen dafür sorgen, dass das 21. Jahrhundert eines wird, indem Völkermorde undenkbar werden. Machen wir uns nichts vor, das Gift des Nationalismus und des Rassismus ist ein Gift, das auch hier auf dem Boden, auf dem wir stehen, leider gedeiht. Ich denke an die AfD und das zeigt eines, wenn es da oben einen Schöpfer gibt, dann hat er den Irrsinn, den Fanatismus unter allen Religionen, unter allen Kulturen, halbmäßig, gleichmäßig verteilt. Deshalb müssen wir alle, alles dafür sorgen, dass auch Rassismus, nirgendswo eine Chance hat, auch nicht bei uns in Deutschland.

Es erfüllt mich mit großer Sorge, wenn ich höre, dass das Gedenken an einem Völkermord, auch hier und heute, immer noch überschattet wird. Ich denke an die jüngsten Ereignisse in Bad Cannstatt und in Frankfurt. Es ist schlimm genug, dass der Wahlverlierer von Istanbul, die Türkei versucht in der Art, offenes Gefängnis zu verwandeln und alle anders Denkende mundtot zu machen. Aber eines muss klar sein, der lange Arm von Erdogan hat in Deutschland nirgendwo etwas verloren. Jeder der in Deutschland seine Meinung äußert, auch die Freunde von der türkischen Opposition, müssen in Deutschland sicher sein und auf dem deutschen Rechtsstaat verlassen können.

Ich freue mich sehr, dass Pontos-Griechinnen und Pontos-Griechen auch bei uns hier in Stuttgart eine Heimat gefunden haben. Nicht weit von hier, in Bietigheim-Bissingen wird es am 01.06.2019 ein Festival pontischer Tänze geben und das Festival wird natürlich gedenken an die Opfer.

Für mich ist es eine Botschaft der Hoffnung und eine Verbeugung vor den Opfern, wenn die reiche Kultur und die Tradition der Pontos-Griechen nicht ausstirbt, sondern von Euch weiter getragen wird in die Zukunft.

Albert Schweizer hat mal gesagt…

DAS SCHÖNSTE DENKMAL, DAS EIN MENSCH BEKOMMEN KANN, STEHT IN DEN HERZEN SEINER MITMENSCHEN

Danke an Sie alle, dass Ihr heute gekommen seid. Lass uns die Geschichte der Pontos-Griechen weiter in die Öffentlichkeit tragen. Lasst uns darüber mit unseren Familien, mit unseren Freunden, mit unserem Nachbarn reden und lasst uns zeigen, dass das 20. Jahrhundert sich im 21. Jahrhundert nicht wiederholen wird. Nationalismus darf weder in Deutschland, noch in Europa wieder die Oberhand gewinnen. Dafür einzutreten, das ist die beste Würdigung über dem Opfer des Völkermordes und jedes Völkermordes zeigen können.

Ein Weg dazu ist am 26.05.2019 mit der Teilnahme an der Europawahl und mit de Wahl von demokratischen Kräften.

Ευχαριστώ πάρα πολύ!

Ο Cem Özdemir έχοντας δίπλα του την Ελένη Σιδηροπούλου, τον Ανέστη Οσιπίδη πρόεδρο της ΟΣΕΠΕ, την Ελένη Λιανίδου, πρόξενο της Ελλάδας στη Στουτγάρδη και τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη, αμέσως μετά το τέλος της ομιλίας του 

Δείτε το βίντεο της ομιλίας του Cem Özdemir