ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΥΠΙΔΗ
Ιστορία της ίδρυσης του Συλλόγου Ελληνικής Νεολαίας της Τιφλίδας, του πρώτου επισήμου Συλλόγου Ελλήνων στην Σοβιετική Ένωση μετά το τραγικό 1937...
Λένε ότι μερικά πράγματα έρχονται στη ζωή σου τυχαία…
Δεν ξέρω αν όντως είναι έτσι ή ο Θεός τα φέρνει στην πορεία της ζωής σου…
Μια ημέρα, τον Νοέμβριο του 1982, έκανα βόλτα στην Τιφλίδα, κοντά στο Θέατρο της Όπερας και Μπαλέτου και συναντήθηκα με έναν γνωστό μου Γεωργιανό, τον Δαβίδ, ξάδελφο της συμμαθήτριας μου.
Είχαμε να βρεθούμε περίπου ένα χρόνο…
Κάτσαμε στο διπλανό καφέ και αρχίσαμε την κουβέντα.
Εκδήλωση «80 χρόνια του μαέστρου Οδυσσέα Δημητριάδη», Τιφλίδα, 1988
Ο Δαβίδ τότε ήταν ο Προϊστάμενος του Τμήματος της ιδεολογίας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομσομόλ (Κομουνιστική Ένωση Νεολαία) της Τιφλίδας.
Ευτυχώς ή δυστυχώς, τότε στη Σοβιετική Ένωση είχαμε μόνο ένα κόμμα – Κομμουνιστικό και την νεολαία της, το Κομσομόλ (αντίστοιχα με την ΚΝΕ).
Με ενημέρωσε ότι πήραν την εντολή να οργανώσουν στην Κεντρική Επιτροπή του Κομσομόλ της πόλης το Τμήμα της Ελληνικής Νεολαίας.
Πριν από μας ίδρυσαν τέτοια τμήματα των Κούρδων και των Ασσύριων.
Εκδήλωση «80 χρόνια του μαέστρου Οδυσσέα Δημητριάδη», Τιφλίδα, 1988
Ως Έλληνα της Τιφλίδας ήξερε μόνο έμενα και παρακάλεσε να τους βοηθήσω σε αυτήν τους την προσπάθεια.
Εγώ σκέφτηκα και του απάντησα, και γιατί όχι. Και ως φίλος του, και επειδή μου άρεσε η ιδέα, και διότι κάτι ξέρω προς αυτήν την κατεύθυνση.
Από μικρό παιδί, από την 1η τάξη του σχολείου, ασχολούμουν με τα κοινά: πρόεδρος των τάξεων (7 - 10 ετών), πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου των πιονέρων (10 - 14 ετών) του Σχολειού, Β’ γραμματέας του κομσομόλ (14 - 28 ετών) του Σχολειού Μέσης Εκπαίδευσης №128 της Τιφλίδας, Β΄ Γραμματέας της Κομσομόλ της Σχολής Πολιτικών - μηχανικών του Κρατικού Πολυτεχνείου της Γεωργίας κ.λπ.
Εκδήλωση «Επέτειος του ΟΧΙ», Τιφλίδα,1984
Σε μερικές ημέρες με κάλεσαν στην Κεντρική Επιτροπή Κομσομόλ της Δημοκρατίας της Γεωργίας και μου είπαν ότι το Τμήμα της Ελληνικής Νεολαίας ιδρύεται με την πρωτοβουλία του κύριου Εδουάρδο Σεβαρντνάτζε, του τότε Α’ Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γεωργίας (στην ουσία Κυβερνήτης της Γεωργίας) και έπειτα Υπουργού Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης (επί του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ) και συζητήσαμε, τι πρέπει να κάνουμε στο μέλλον.
Μου είπαν ότι ο Σύλλογος πρέπει να ασχολείται πρώτα από όλα με τα θέματα της ελληνικής γλώσσας και εκπαίδευσης, του πολιτισμού και της ιστορίας των Ελλήνων της Γεωργίας και όχι με την πολιτική και βεβαία στα πλαίσια των νομών του σοβιετικού κράτος και της Κομσομόλ.
Τα μέλη του Συλλόγου στο Σοχούμι, 1988
Και παράλληλα τόνισαν ότι δεν θα ανακατεύονταν πολύ στο έργο μας και θα μας βοηθούσαν στα μέτρα των δυνατοτήτων τους.
Και έτσι αρχίσαμε την οργάνωση του Συλλόγου…
Η Τιφλίδα είχε τότε πάνω από 1 εκατομμύριο κατοίκους και από αυτά περίπου 20.000 άτομα ελληνικής καταγωγής, σκορπισμένους σε όλη την πόλη… Που να τους βρεις και να τους γνωρίσεις;
Φεστιβάλ Μαθητών «Βραδιά κλασικής μουσικής και Έκθεση ζωγραφικής», Τιφλίδα, 1986
Εγώ από την ελληνική νεολαία της πόλης δεν ήξερα πολύ κόσμο. Μόνο τους συγγενείς μου, τους λίγους συγχωριανούς μου από την περιοχή της Τσάλκας, γιατί μεγάλωσα στην πόλη και μερικούς συμπατριώτες μας, που τους γνώρισα μετά το 1978 (όταν γύρισα από την Ρωσία, που δούλευα 3,5 χρόνια ως πολίτικος - μηχανικός, μετά την αποφοίτηση μου από το Πολυτεχνείο της Τιφλίδας το 1974)), όταν πηγαίναμε στις συναυλίες των ελληνικών μουσικών συγκροτημάτων «Συρτάκι» και «Ελλάδα» ή όταν στα σπίτια μας ή στα εστιατόρια γιορτάζαμε ανεπίσημα την Ημέρα Εθνικής Ανεξαρτησίας της Ελλάδας ή την Ημέρα του «ΟΧΙ», ή όταν παρακολουθούσαμε μαζί τα παιχνίδια της ομάδας «Ντιναμό» Τιφλίδας με ομάδες από την Ελλάδα σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και πόλο σε διάφορα ευρωπαϊκά κύπελλα.
Τα μέλη του Συλλόγου με των Δάσκαλο ελληνικών Λάζαρο Ζαφειρίδη, Τιφλίδα, 1987
Και ήμουν τυχερός, διότι στο ίδιο χρονικό διάστημα παρακολουθούσα μαθήματα Ελληνικών στο «Σπίτι του Δάσκαλου της Γεωργίας» από τον καθηγητή και μεγάλο πατριώτη και έπειτα φίλου μας, αείμνηστο Λάζαρο Ζαφειρίδη και οι περισσότεροι συμμαθητές μου από εκεί στη συνεχεία έγιναν μελή του Συλλόγου μας.
Και ακόμα κάτι πολύ συγκινητικό…
Για να βρω τους περισσότερους νέους για την μελλοντική συνεργασία μας ως μελή του Συλλόγου, απευθύνθηκα στους Γραμματείς του κομσομόλ των διάφορων Πανεπιστήμιων της Τιφλίδας, για να μου ετοιμάσουν τις καταστάσεις των φοιτητών ελληνικής καταγωγής με όλα τα στοιχεία τους, για να μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους και να τους γνωρίσουμε.
Μια ημέρα, στο τέλος Δεκεμβρίου, όταν γύρισα στο σπίτι μας η μαμά μου με ρώτησε: τι έκανες, μας παίρνουν στο τηλέφωνο συγγενείς, γνωστοί και άγνωστοι αγανακτισμένοι Έλληνες και ρωτάνε, «γιατί ο γιος σας, ο Γιάννης με τους Γεωργιανούς κάνει τις καταστάσεις της νεολαίας μας;»
Ξέρετε γιατί ρωτούσαν;
Γιατί στους ανθρώπους και ειδικά της μεγάλης ηλικίας ξύπνησε ένα DNΑ…
Το DNΑ του φόβου…
Αυτοί οι άνθρωποι θυμηθήκαν τις καταστάσεις του NKVD των δεκαετιών του 1930 και του 1940, όταν φυλακιστήκαν, εκτελεστήκαν και εξοριστήκαν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες της Σοβιετικής Ένωσης στο Καζαχστάν, στο Ουζμπεκιστάν, στη Σιβηρία, οι περισσότεροι από αυτούς από τις παράλιες του Ευξείνου Πόντου και ο βασικός λόγος αυτής της τραγωδίας ήταν ότι ήταν ελληνικής καταγωγής…
Αναγκαστήκαμε δημόσια και μέσω των τηλεφώνων να τους ησυχάσουμε και να τους ενημερώσουμε για ποιους σκοπούς κάνουμε αυτές τις καταστάσεις.
Τα μέλη του Συλλόγου στο Σχολείο της πόλης Κομπουλέτι της Ατζαρίας, 1987
Έτσι σε δυο μήνες μαζεύτηκαν περίπου 70 μέλη του Συλλόγου Ελληνικής Νεολαίας της Τιφλίδας και στις 25 Ιανουαρίου του 1983 κάναμε την πρώτη Γενική Συνέλευση, όπου εκλέχτηκε το Διοικητικό Συμβούλιο και αρχίσαμε το εθελοντικό έργο μας για την αναγέννηση και την ανάπτυξη της ελληνικής συνείδησης στο λαό μας…
Ο βασικός κορμός του Διοικητικού Συμβουλίου και των μελών του Συλλόγου μας απαρτιζόταν από νέους ανθρώπους, ηλικίας 20 - 28 ετών και οι περισσότεροι από αυτούς ήταν φοιτητές και απόφοιτοι διαφόρων Πανεπιστημίων της Σοβιετικής Ένωσης.
Εγώ ήμουν τότε ο πιο μεγάλος, 30 ετών…
Την πρώτη επίσημη ελληνική βράδια, με την προβολή του σλάιντ - φιλμ «Ταξίδι στην Ελλάδα» και με την ελληνική μουσική και τους ποντιακούς χορούς, κάναμε στις 5 Φεβρουάριου 1983 στην μεγαλύτερη Λέσχη Νεολαίας «Αμιράνι» της Τιφλίδας με συμμέτοχη πάνω από 200 ατόμων, νέους, αλλά και μεγάλης ηλικίας…
Σεμινάριο επιμόρφωσης δασκάλων Ελληνικής γλώσσας της Γεωργίας με επικεφαλής καθηγήτρια, ακαδημαϊκό Μαρίνα Ρίτοβα, Σοχούμι, 1988
Θυμάμαι ότι ο κόσμος πολύ χάρηκε και συγκινήθηκε. Κάποιοι δάκρυσαν…
Στις 25 Μάρτιου 1983 γιορτάσαμε ξανά, για πρώτη φορά επίσημα την Ημέρα Εθνικής Ανεξαρτησίας της Ελλάδας στο ίδιο μέρος, με την συμμετοχή των τοπικών αρχών και με πολύ κόσμο.
Δεν μπορώ να μην πω ότι κάτι σημαντικό γινόταν στο χώρο των Ελλήνων στην Σοβιετική Ένωση και πριν την ίδρυση του Συλλόγου Ελληνικής Νεολαίας της Τιφλίδας το 1983. Και περισσότερο στο πλαίσιο του ελληνικού πολιτισμού…
Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, οι συμπατριώτες μας δημιούργησαν το μουσικό συγκρότημα «Συρτάκι» στην πόλη Ρουσταβί (1967), το μουσικό συγκρότημα «Ελλάδα» στην Τιφλίδα» (1974). το μουσικό συγκρότημα «Διοσκούρια» και ερασιτεχνικό θέατρο στο Σοχούμι και αλλά πολιτιστικά σχήματα.
Στη δεκαετία του 1970, το ελληνικό κίνημα στην ΕΣΣΔ περιελάμβανε τη συγκρότηση μικρών ομάδων συμπατριωτών μας, κυρίως στο Σουχούμι της Αμπχαζίας, στο Ρουστάβι της Γεωργίας και στην Περιφέρεια του Κρασνοντάρ της Ρωσίας. Περιορίζονταν στον ανεπίσημο εορτασμό των εθνικών εορτών της Ελλάδας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας «25 Μαρτίου» και του «ΟΧΙ», κυρίως στα σπίτια μας και με γλέντια στα εστιατόρια.
Μπράβο στους συμπατριώτες μας. που σε αυτά τα δύσκολα χρόνια ανέλαβαν μια τέτοια πρωτοβουλία.
Το 1981 εισήχθη στα σχολεία της Γεωργίας, στις περιοχές με συμπαγή ελληνικό πληθυσμό, η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, με πρωτοβουλία και στήριξη συμπατριωτών μας από το Ρουστάβι και το Σουχούμι και με την βοήθεια της καθηγήτριας ελληνικής γλώσσας, ακαδημαϊκού Μαρίνας Ρίτοβα από την Μόσχα.
Στην Τιφλίδα την ελληνική γλώσσα δίδασκαν σε τρία Σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης: №72, №131 και №156…
Στο «Μουσείο της Φιλίας των Λαών» της Τιφλίδας λειτουργούσε η Επιτροπή για τη συνεργασία με τον ελληνικό πληθυσμό της Γεωργίας.
Το 1983 ήρθε η σειρά του ιστορικού Συλλόγου Ελληνικής Νεολαίας της Τιφλίδας…
Συνάντηση του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Ελληνικής Νεολαίας (ΣΕΝ) Τιφλίδας με τους Έλληνες του Μπατούμι, 1987
Θέλω ειδικά να υπογραμμίσω ότι σε όλα τα χρόνια της λειτουργιάς του Συλλόγου μας, από 1983 έως 1991, μας βοήθησαν πολύ στις δραστηριότητες μας οι μεγάλοι φίλοι μας και ευεργέτες: καθηγητής ελληνικών Λάζαρος Ζαφειρίδης, χοροδιδάσκαλος και καλλιτεχνικός διευθυντής του συγκροτήματος «Τραντέλληνες» Ηρακλής Παπουνίδης, ο πασίγνωστος παιδίατρος Γιάννης Μουρατίδης, επιχειρηματίας, τραγουδιστής και καλλιτεχνικός διευθυντής του συγκροτήματος «Συρτάκι» Χάρης Ιορδανίδης, μουσικοί, καλλιτεχνικοί διευθυντές του συγκροτήματος «Ελλάδα» αδέλφια Πέτρος και Χριστός Πανιτσίδης από την Τιφλίδα και οι καθηγητής Αχιλλέας Τσεπίδης, ιατρός Λεωνίδας Παπουνίδης, επιχειρηματίας Γιάννης Σωφιανίδης από την πόλη Ρουστάβι και άλλοι άξιοι συμπατριώτες μας.
Τους ευχαριστούμε παρά πολύ, που όλα αυτά τα χρόνια στεκόταν δίπλα μας και μας βοηθούσαν με τις συμβουλές και την πρόσφορα τους στο εθνικό έργο μας!
Ο Γιάννης Καρυπίδης, σε εκδήλωση του Συλλόγου Ελληνικής Νεολαίας Τιφλίδας
Και κάτι ακόμα ευχάριστο και σημαντικό στο τέλος…
Η Κεντρική Επιτροπή της Κομσομόλ της Τιφλίδας βρισκόταν στο κέντρο της πόλης, στην κεντρική οδό της, στη λεωφόρο Σοτά Ρουσταβέλι.
Μας παραχώρησαν στο χώρο των κεντρικών γραφείων τους, στο δεύτερο όροφο, ένα δωμάτιο 20 τετραγωνικών μέτρων. Ήταν ένας εγκαταλελειμμένος, κάποτε αποθηκευτικός, χώρος τους. Με τους τοίχους σε μερικά μέρη χωρίς τον σοβά και την μπογιά, με μισό πεσμένο ταβάνι… Ευτυχώς στην πόλη είχαμε πολλούς Έλληνες πολιτικούς μηχανικούς και οικοδόμους.
Απευθυνθήκαμε σε αυτούς για βοήθεια στην ανακαίνιση του γραφείου μας και σε λίγο καιρό ανταποκρίθηκε ο φίλος μου, ο πολίτικος μηχανικός Βαλέριος Γιαννακίδης (στη συνεχεία ενεργός μέλος του Συλλόγου μας), ο όποιος με το συνεργείο του αφιλοκερδώς έκανε ανακαίνιση του δωματίου μας και το μετέτρεψαν σε ένα από τα καλυτέρα γραφεία της Κεντρικής Επιτροπής…
Από το Φεστιβάλ Μαθητών, Τιφλίδα 1986
Βάλαμε στους τοίχους την ελληνική σημαία, τις φωτογραφίες του Παρθενώνα και του Λευκού Πύργου, τα πορτρέτα του Ιωάννη Καποδίστρια, του Αλέξανδρου Υψηλάντη, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, του Γεώργιου Καραϊσκάκη κ,λπ.
Είχαμε και μια βιβλιοθήκη με βιβλία, σχετικά με την ελληνική λογοτεχνία, τον πολιτισμό, την εκπαίδευση και την ιστορία στην ελληνική, ρωσική και γεωργιανή γλώσσα. Τα περισσότερα από αυτά τα μελή του Συλλόγου τα έφεραν από τα σπίτια τους.
Συχνά μαζευόμασταν στο γραφείο μας και συζητούσαμε τα τρέχοντα θέματά μας, το πρόγραμμα δράσεων, την προετοιμασία των εκδηλώσεων και πολλά αλλά.
Έτσι φτιάξαμε μια «Μικρή Ελλάδα» στην καρδιά της Τιφλίδας, στην καρδιά της Γεωργίας…
Και όλα αυτά ήταν μόνο η αρχή της αναγέννησης μας…
Μας περίμενε δύσκολη, αλλά παράλληλα σημαντική και ευχάριστη πορεία των δραστηριοτήτων μας προς όφελος του Ελληνισμού της Σοβιετικής Ένωσης…
Αξέχαστες αναμνήσεις…
Γιάννης Καρυπίδης,
Πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Παλιννοστούντων Ελληνοποντίων «Μαυροθαλλασίτες»
Συντονιστής του Προγραμμάτος Αδελφοποίησης των Σχολείων της Ελλάδας και της Ρωσίας
Συντονιστής Εκδηλώσεων και Δημοσίων Σχέσεων του Πολιτιστικού Κέντρου «Ρίζες» Θεσσαλονίκης
Πρώην Πρόεδρος του Συλλόγου Ελληνικής Νεολαίας της Τιφλίδας (1983 – 1991)
(Σε επόμενο άρθρο θα αναφερθούμε στην δράση του Συλλόγου της Ελληνικής Νεολαίας της Τιφλίδας (1983 - 1991)
Ο Γιάννης Καρυπίδης, γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1952 στην πόλη Τιφλίδα της Γεωργίας.
Είναι απόφοιτος του Κρατικού Πολυτεχνείου της Γεωργίας, της Σχολής πολιτικών μηχανικών, το 1974.
Από το 1974 έως το 1977 εργάστηκε στην οικοδομική - κατασκευαστική εταιρεία «UDMURTSELSTROY» στην πόλη Ιζέβσκ της Ρωσίας ως πολιτικός μηχανικός (εργοδηγός).
Από το 1978 έως το 1990 δούλεψε στο Ινστιτούτο «TBILGIDROPROEKT» (Ινστιτούτο ερευνών και μελετών υδροηλεκτρικών σταθμών) ως αρχιμηχανικός.
Από το 1983 έως το 1991 ήταν Πρόεδρος του Συλλόγου της Ελληνικής Νεολαίας της Τιφλίδας, του πρώτου επισήμου Συλλόγου των Ελλήνων στην πρώην Σοβιετική Ένωση, μετά τις τραγικές δεκαετίες του 1930 και του 1940.
Ο συγκεκριμένος Σύλλογος έπαιξε μεγάλο ρόλο στη διατήρηση, αναγέννηση και ανάπτυξη της Εθνικής Συνείδησης των Ελλήνων της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ.
Το 1984 και το 1988 συμμετείχε στα Φεστιβάλ Φιλίας Νεολαίας Σοβιετικής Ένωσης και Νεολαίας της Ελλάδας στην Τιφλίδα και Μόσχα - Σιβηρία, αντίστοιχα.
Το 1990 και το 1991 έλαβε μέρος στο 1o Φεστιβάλ Πολιτισμού και Τέχνης των Ελλήνων της Ε.Σ.Σ.Δ. στη Μόσχα και στο 1o (ιδρυτικό) Συνέδριο των Ελλήνων της Ε.Σ.Σ.Δ. στο Γκελεντζίκ (Νότια Ρωσία) ως ιδρυτικό και οργανωτικό στέλεχος.
Το 1989 και το 1990 υπήρξε ο αρχηγός των αποστολών ελληνικής νεολαίας της Γεωργίας, που επισκέφθηκαν την Ελλάδα.
Το Μάιο του 1991 ήρθε για μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα.
Από το Σεπτέμβριο του 1991 έως το 1995 υπήρξε Υπεύθυνος του Γραφείου Υποδοχής Παλιννοστούντων της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων (ΠΟΠΣ).
Από το 1991 είναι Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Παλιννοστούντων Ελληνοποντίων της πρώην ΕΣΣΔ «ΜΑΥΡΟΘΑΛΑΣΣΙΤΕΣ», με έδρα Θεσσαλονίκη.
Στο Γ’ Παγκόσμιο Συνέδριο Ποντιακού Ελληνισμού το Μάιο του 1992, στη Θεσσαλονίκη ήταν εισηγητής με θέμα «Αποκατάσταση των Παλιννοστούντων στην Ελλάδα».
Το 1997, το 2002 και το 2006, στα Δ’, Ε’ και ΣΤ’ Παγκόσμια Συνέδρια Ποντιακού Ελληνισμού ήταν μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής.
Το 1999 (Βοστώνη, ΗΠΑ) ήταν ιδρυτικό και οργανωτικό μέλος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ποντιακού Ελληνισμού και έως το 2016 διετέλεσε μέλος του Προεδρείου του ΠΑΣΠΕ.
Συμμετείχε το 1993, 1994, 1997 και 1998 ως οργανωτικός στέλεχος στις αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας για τους Έλληνες της Γεωργίας.
Από το 1991 έως και σήμερα συμμετέχει ως εισηγητής σε διάφορες ημερίδες και συνέδρια που διοργανώνει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων, καθώς και διάφοροι κρατικοί και πολιτιστικοί φορείς.
Από το 1992 έως σήμερα λαμβάνει μέρος σε διάφορα Συνέδρια και εκδηλώσεις των Ελλήνων της Ρωσίας, Ουκρανίας, Γεωργίας, Αρμενίας, Καζαχστάν, Ουζμπεκιστάν, Μολδαβίας και Λιθουανίας.
Το Μάρτιο του 1995 εκλέχθηκε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων, ως υπεύθυνος για θέματα του Ελληνισμού της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ.
Το 1998, το 2001, το 2004 και το 2007 επανεκλέχθηκε μέλος του Δ.Σ. της ΠΟΠΣ.
Το 1996 υπήρξε Ειδικός Σύμβουλος της Γενικής Γραμματείας Παλιννοστούντων του Υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης.
Από το Μάιο του 1997 έως το 2010 ήταν συνεργάτης του Κέντρου Μελέτης και Ανάπτυξης του Ελληνικού Πολιτισμού της Μαύρης Θάλασσας της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης, ως Υπεύθυνος Σχέσεων με τις Ελληνικές Κοινότητες της πρώην ΕΣΣΔ και Συντονιστής Υλοποίησης διαφόρων προγραμμάτων του Κέντρου.
Σε αυτά τα χρόνια πολλές φορές επισκέφτηκε τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ.
Από το 2011 έως το 2019 ήταν συνεργάτης του Κέντρου Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.
Από το 2015 είναι Συντονιστής Εκδηλώσεων και Δημοσίων Σχέσεων του Πολιτιστικού Κέντρου «Ρίζες» Θεσσαλονίκης.
Από το 2018 είναι Συντονιστής του Προγράμματος Αδελφοποίησης των Σχολείων της Ελλάδας και της Ρωσίας.
Πατέρας: Καρυπίδης Νικόλαος, (1925 - 2007), μηχανικός – ηλεκτρολογος.
Μητέρα: Κοτανίδου Μαρία, (1928 - 1988), καθηγήτρια μαθηματικών.
Σύζυγος: Τσαγκουλίδου Μαρίνα, γιατρός.
Γιός: Νίκος, φοιτητής στο AKTO College.
