Με το άγγελμα της απώλειας του Νίκου Σωματαρίδη, άνθρωποι που τον γνώρισαν στη διάρκεια της ζωής του, τον αποχαιρέτισαν με τον δικό τους τρόπο, αναφέροντας στιγμιότυπα της κοινή τους πορείας και της συνεργασίας που είχαν μαζί του.

Ο Νίκος Σωματαρίδης, συνταξιούχος καθηγητής, χορευτής του πυρρίχιου χορού Σέρρα, πρόεδρος της Ένωσης Ποντίων Φοιτητών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έφυγε από κοντά μας την Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026, νταξιούχος καθηγητής και χορευτής του πυρρίχιου χορού Σέρρα, και η εξόδιος ακολουθία του Νίκου Σωματαρίδη, θα γίνει από το χωριό Λαγκαδίκια την Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026, στις 4 το απόγευμα.

Νίκος Παλασίδης

Φίλοι και φίλες, είμαι στη δυσάρεστη θέση να σας ανακοινώσω ότι έφυγε από κοντά μας ο φίλος μας Νίκος Σωματαρίδης, ο άνθρωπος που αφιέρωσε όλη τη ζωή του στη διάδοση του ποντιακού πολιτισμού. Η εξόδιος ακολουθεία θα γίνει αύριο 4.00 μμ στα Λαγκαδίκια. Αιωνία η μνήμη του.

Μιχάλης Καραβέλας

Μεγάλε Δάσκαλε, Εμπνευστή Συνειδήσεων, Οραμάτων και Δράσεων των Γενεών μας!

Φίλε μου, Αδερφέ μου και Συστρατιώτη! Διάλεξα από την κοινή μας δράση να σου αφιερώσω αυτήν την φωτογραφία από την προετοιμασία για τα Θυρανοίξια της Ιεράς Μονής του Αγίου Γεωργίου του Περιστερεώτα και την μεταφορά πρώτα στον Άγιο Δημήτριο και μετά στο Ροδοχώρι της Νάουσας της Ιερής Μαρμαρόγλυπτης Εικόνας και της Κολυμβήθρας που διασώθηκαν και μεταφέρθηκαν με μυθιστορηματικό τρόπο στην Ελλάδα. Είμαστε μαζί με τον Μεγάλο Άνδρα του Ποντιακού Ελληνισμού, τον Αείμνηστο Χαράλαμπο Κιαγχίδη, Πρόεδρο της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης και του Αγίου Γεωργίου του Περιστερεώτα!!

Σε τέτοια κολυμβήθρα ΕΦΩΤΙΖΕΣ τις Νέες Γενιές!

Έχε την μαζί σου και συνέχισε από ψηλά το Θεάρεστο Έργο σου. Καλόν να έν η Στράτα σ'!!

Ο Παράδεισον Αναμέν'τσεν!!

Ανέστης Στεφανίδης

Σήμερα έσβησε ένα αστέρι που φώτιζε για πολλές δεκαετίες, ένας άνθρωπος που γεννήθηκε για να ενσαρκώνει τους πόθους και τους καημούς των Ποντίων, που, όταν χτυπούσε τα πόδια του, τράνταζαν τα ξύλα στις σκηνές των φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής, τράνταζαν και οι ψυχές των ταλαιπωρημένων συμπατριωτών του που για πολλά χρόνια παρακαλούσαν για την αποδοχή, σε μια πατρίδα που δεν είχε φερθεί καλά στα πονεμένα προσφυγόπουλά της. Ο Νίκος Σωματαρίδης δεν θα παρακαλούσε στη ζωή του· οι Πόντιοι ήταν περήφανοι! Χορεύοντας τον σέρα χορό θα ανάγκαζε τους συνέλληνες να παραδεχτούν την αντρειοσύνη τους, τον πολιτισμό που διέσωσαν για πολλούς αιώνες στις εσχατιές της Ανατολής, τη μνήμη των προγόνων που, τα ξεριζωμένα παιδιά τους δεν θα άφηναν αδικαίωτους.

Ο Νίκος Σωματαρίδης όταν οδηγούσε τους συντρόφους στον σέρα χορό δεν χόρευε! Παρότι μάγευε και μυσταγωγούσε, ο χορός τους δεν ήταν βήματα, συναισθήματα, μια εσωτερική παρόρμηση που καθοδηγούσε αμούστακα παιδιά να διασκεδάζουν σε γάμους και πανηγύρια. Δίχως να το αντιλαμβάνονται, τα κορμιά που πάλλονταν αποτελούσαν τον ιμάντα, τον συνδετικό κρίκο που ένωνε τους αιώνες στον Πόντο με τη νέα πατρίδα, τα χωριά και τις συνοικίες στις πόλεις της Μακεδονίας και της Θράκης, τους ανθρώπους που δεν έπρεπε να λησμονήσουν, που είχαν χρέος να συνεχίσουν, να ανθούν και να φέρουν κι άλλο. Οι νεαροί πόντιοι των δεκαετιών του 1950 και 1960 πήραν στις πλάτες τους τον πληγωμένο ποντιακό ελληνισμό και με τους χορούς, τα τραγούδια, τις παραστάσεις, τα θέατρα, τις λαογραφίες και τις αξιοσύνες τους διέσωσαν την ταυτότητά του. Με το έργο τους, ενέταξαν στον ελληνικό πολιτισμό το περήφανο παρακλάδι του που είχε ανθήσει στα βουνά και τις πολιτείες του Πόντου.

Ο Νίκος Σωματαρίδης παρά τον ηγετικό του ρόλο στη διαδικασία καταξίωσης του ποντιακού πολιτισμού ήταν ένας εξαιρετικά σεμνός άνθρωπος. Όταν μιλούσε τα μάτια του έβγαζαν σπίθες, όμως άκουγε προσεκτικά τη γνώμη των άλλων, ιδιαίτερα των νέων. Η φυσική του ευγένεια συμβάδιζε με τη σοφία του, τις αξιοσύνες του, με την αγάπη του για τους συνανθρώπους του, ιδιαίτερα για τους πρόσφυγες. Ποτέ δεν θα ζητούσε κάτι για τον εαυτό του. Με τους συντρόφους του θα χόρευαν πάντοτε όλοι μαζί.

Είθε, εκεί που πάει, να βρει όλους τους άξιους χορευτές, να πιαστούν στα χέρια και, μόλις κινήσει ο Γώγος το τοξάρι του, να ξεκινήσουν αργά, αλλά σαν έρθει η ώρα να τραντάξουν τα σανίδια στα σύννεφα!

Θανάσης Στυλίδης, λυράρης, στιχουργός, δικηγόρος

«Κ’ είν’ οι νεκροί στα ξάγναντα, πρωτοπανηγυριώτες!», Άγγελος Σικελιανός.

Η αγάπη μου για αυτόν το γίγαντα του ποντιακού πολιτισμού είναι αδιαπραγμάτευτη. Καλό ταξίδι Νικόλα Σωματαρίδη!

Η προσφορά σου τεράστια. Δυστυχώς κι εσύ όπως πολλοί άλλοι πριν από σένα δεν αναγνωρίστηκες όσο σου άξιζε. Ο σάπιος κόσμος μας τιμά κι αναγνωρίζει υστερόβουλα άλλους, που δεν το αξίζουν. Εσύ όμως δεν είχες ανάγκη τις τιμές τους. Εσύ πρωτοπανηγυριώτη μου υπηρέτησες πιστά ως το τέλος το αιώνιο, ασίγαστο πάθος σου. Τον ΠΟΝΤΟ μας!

Ποιητής, σερατζής, λυριτσής, δάσκαλος, ταξιδευτής των ουρανών, εραστής — όχι για τον εαυτό του!

Εδώ αναπαύεται ο Νίκος ο Σωματαρίδης, που υπήρξε τα πάντα και δεν υπήρξε τίποτε! Μα όχι! Όχι!

Δεν είναι μάταιες όλες οι μάχες!

Υπάρχει κάτι που μένει,κάτι που κανείς δεν μπορεί να μου το πάρει.

Κι όταν μπροστά στον Θεό παρουσιαστώ, θα χαιρετήσω με περηφάνια και θα Του δείξω εκείνο που ποτέ δεν μπόρεσαν να μου αφαιρέσουν, ....το πασλούκι μ'

(συγχωρέστε μου την κακή διασκευή του Σιρανό, ...έτσι ένιωσα).

Π. Χριστόδουλος Μετεντζίδης

Έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Σωματαρίδης.

Ένας Πόντιος με ψυχή λιονταριού, ένας άνθρωπος που είχε κάνει το ποντιακό ραδιόφωνο κομμάτι της ζωής του και την ποντιακή παράδοση υπόθεση καρδιάς.

Με τη συνεχή παρουσία τη φωνή και την αγάπη του για τον Πόντο, κράτησε ζωντανή τη μνήμη, την ιστορία, τη μουσική και τον πολιτισμό μας. Γιατί το ποντιακό ραδιόφωνο δεν είναι απλώς μικρόφωνο και εκπομπές αλλά είναι μνήμη, είναι ταυτότητα, είναι η φωνή μιας πατρίδας που μπορεί να χάθηκε αλλά ζει από τις καρδιές μας. Ο κύριος Νίκος ανήκε σε εκείνους τους ανθρώπους που δεν υπηρέτησαν απλώς μια παράδοση, αλλά την κουβαλούν μέσα τους. Με λεβεντιά, με πείσμα, με ψυχή και με αγάπη.

Σήμερα η ποντιακή οικογένεια αποχαιρετά έναν δικό της άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που άφησε το δικό του αποτύπωμα στον αγώνα να μη σβήσει ποτέ η φωνή του Πόντου, μέσα από τις εκπομπές του,την ιστορική έρευνα,τα σπουδαία ποιητικά κείμενα του, το ήθος του, την όλη παρουσία του στα κοινά. Οι άνθρωποι φεύγουν, αλλά οι φωνές τους μένουν. Και η δική του φωνή θα συνεχίσει να ακούγεται μέσα από τα τραγούδια, τις μνήμες και τις καρδιές όσων των γνώρισαν.

Καλό παράδεισο. Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή σου και να χαρίζει δύναμη και παρηγοριά στους οικείους σου. Αιωνία σου η μνήμη.

Είθε η Παναγία Σουμελά να σε συνοδεύει στο αιώνιο ταξίδι σου.

Παντελής Καραλευθέρης

Η Κοινωνια των Ποντιων στην Ελλάδα πενθεί τον Νικο Σωματαρίδη.

Καλό ταξίδι αητέ του Ευξείνου Πόντου.

Δέν θα ξεχάσουμε ποτε τό πάθος και τήν αλήθεια σου.

Παναγιώτης Σιδηρόπουλος

Καλό παράδεισο κ. Νίκο Σωματαριδη δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το μεσημέρι στο πατρικό μου για της συμβουλές πώς θα παίζω τον Πυρριχιο και που μου δείξατε τα τσακώματα στο «Ατσαπατ» και στον «ΣΕΡΡΑ» χορό δυστυχώς ένας άνθρωπος με πολύ γνώση και γεμάτος αγάπη γι αυτό που έδειχνε…! Και μάλιστα κοντά στα νέα Παιδιά…! Καλό Παράδεισο συλλυπητήρια στους οικείους του…!

Γιώργος Γεωργιάδης

Αποχαιρετώ τον δάσκαλο Νίκο Σωματαρίδη.

Είχα την χαρά και την τιμή να διαλέγομαι μαζί του σε εκπομπές και συνεντεύξεις σε Ραδιόφωνα και τηλεοπτικές εκπομπές των Ποντίων.

Ήταν ένα μικρό παιδί με ολόκληρη νοητή ντουλάπα αναμνήσεων,εικόνων, ήχων,ρυθμών του Πυριχίου ,πολύ ζωηρών και φωτεινών της νιότης του στο Κρωμνικό Ξάνθης και στην Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης όπου μεγαλούργησε ως χορευτής, λυράρης,επιμελητής ραδιοφωνικών εκπομπών σε εποχές πολύ διαφορετικές από το παρόν, κάπου στα τέλη του 1950 αρχές και μέσα του 1960 μέχρι και την Μεταπολίτευση και αργότερα στο Ράδιο Ακρίτες με την πολυετή εκπομπή του " Μπροστά στην Αλήθεια και το Καθήκον" που συγκέντρωνε το ενδιαφέρον πολλών ακροατών.

Μιλούσε όρθιος με τέλεια άρθρωση, σωστή, εμβριθή και ακριβή Ελληνικά ως παλιός Θεολόγος.

Μετέφερε στις νέες γενιές τον πλούτο της δική του γενιάς όταν το λήμμα " Πόντιος " ήταν εξωτικό φρούτο και παράξενο, περιθώριο.

Ανήκε στην ομάδα των Ποντίων Φοιτητών που με την θεϊκή Λύρα του Πατριάρχη Γώγου νομιμοποίησαν τον Ποντιακό Πολιτισμό στα Πανεπιστήμια,στα Αμφιθέατρα στις πλατείες και στάδια ως αρχέγονα μέρη του Πανελληνίου Οράματος.

Αυτή η γενιά άλλαξε την μοίρα των Ελλήνων του Πόντου μαζί με τον Γώγο και τον Χρύσανθο αφαιρώντας το στίγμα και στεφανώνοντας τον Πόντο ως Ελλενόποντο στηρίζοντας τους νέους φερέλπιδες Πόντιους επιστήμονες να μην ντρέπονται να λένε ότι είναι Πόντιοι.

Η λέξη Πόντος έγινε Περηφάνεια, Τιμή, Δόξα και Δύναμη καρδιάς..

Πάνω σε αυτή την γενιά πάτησαν όλοι οι μεταγενέστεροι και θα τους χρωστάμε οι νεώτεροι αιώνια ευγνωμοσύνη.

Θείο Νίκο θα θυμάμαι αυτή την ωραία μας συνέντευξη στο Πόντος Τιβι πριν από 11 χρόνια που με τίμησες με λόγια υπερβολής αλλά θυμάσαι ότι σε " συγχώρεσα " για τις υπερβολές προς το πρόσωπο μου και χαμογέλασες..

Ήσουν δοτικός και δίκαιος.

Καλό Παράδεισο.

Γιώργος Κυριακίδης, Δράμα

Μεγάλη απώλεια για την ελληνική παράδοση αποτελεί ο θάνατος του ΝΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΑΡΙΔΗ, που έφυγε από τη ζωή στις 2 Νοεμβριου 2026, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία πολιτιστική κληρονομιά και ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ που έμοιαζε να έρχεται απευθείας από την ψυχή ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ.. Αφιέρωσες όλη τη ζωή σου να γνωρίσει ο κόσμος τη μεγάλη σου αγάπη, τον Ποντο, χωρίς προσωπικό συμφέρον, αντιθέτως έδινες από τα δικά σου χρήματα για να καλύψεις τις δαπάνες για να μη χαθούν σημαντικά γεγονότα και ομορφιές του τόπου μας. Τέτοιοι άνθρωποι σαν και εσένα σπανίζουν, θα είναι μεγάλη η απώλεια σου όχι μόνο για εμάς τους φίλους σου και τους συγγενείς σου αλλά για όλη τον ΠΟΝΤΟ και όπου υπάρχει ΠΟΝΤΙΟΣ.Υπήρξε άνθρωπος κοινωνικός, με όλη τη σημασία της λέξης. Εξωστρεφής, ομιλητικός, με διάθεση για συναναστροφή και επικοινωνία, μπορούσε εύκολα να σε κερδίσει με την καλή του διάθεση και το επικοινωνιακό του χάρισμα. Η κοινωνική του νοημοσύνη τον έκανε καλό συνομιλητή, εύκολο στη σύναψη διαπροσωπικών σχέσεων, που γνώριζε να κάνει φίλους και να διατηρεί τη φιλία τους. Απέφευγε την εύκολη κριτική για τους άλλους και με την ωριμότητα της πολύχρονης πείρας του αντιμετώπιζε τους συνομιλητές του με σεβασμό και υπομονή. Στο επικοινωνιακό του χάρισμα τον βοηθούσε και το έξυπνο χιούμορ του, που τον έκανε αγαπητό στην παρέα, σε μικρούς και μεγάλους, γιατί ήξερε την τέχνη της επικοινωνίας με όλες τις ηλικίες..εκφράζω τα θερμά και ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Καλό ταξίδι στο φως, ΝΙΚΟ ΣΩΜΑΤΑΡΙΔΗ. Θα είσαι πάντα μαζί μας σε κάθε διαδρομή.