Με θλίψη για την απώλεια του Γιάννη Καρυπίδη, στελέχους του οργανωμένου κινήματος των Ελληνοποντίων ομογενών παλιννοστούντων από τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, τον αποχαιρετούν άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί του, για τον αγώνα που έκανε για τον ελληνισμό της Γεωργίας και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, για την κρατήσουν την ελληνικότητά τους, αλλά και στη συνέχεια για την ομαλή ένταξή τους με την έλευσή τους στην Ελλάδα.
Κώστας Αβραμίδης, στέλεχος οργανώσεων του ποντιακού ελληνισμού από την πρώην ΕΣΣΔ
Με βαθιά θλίψη έμαθα για την απώλεια του αγαπημένου μου φίλου, Γιάννη Καρυπίδη, ο οποίος υπηρέτησε ακούραστα τον Ποντιακό Ελληνισμό με ήθος, συνέπεια και αφοσίωση.
Γεννημένος στην περιοχή Τσάλκα της Γεωργίας, ο Γιάννης μεγάλωσε με τις αξίες της Ρωμιοσύνης, της πίστης και της αγάπης για την πατρίδα και την ιστορία του λαού μας.
Από τα νεανικά του χρόνια αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα για τα δίκαια των Ρωμιών της Γεωργίας και ολόκληρης της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Δεν λύγισε ποτέ. Πάλεψε λεβέντικα, ανδρικά και παλικαρίσια, χωρίς να υπολογίζει προσωπικό κόστος.
Σχεδόν πενήντα χρόνια πορευτήκαμε μαζί στην Τιφλίδα και αργότερα στην Ελλάδα. Μοιραστήκαμε αγωνίες, όνειρα, αγώνες και ελπίδες για τον Ποντιακό Ελληνισμό. Θυμάμαι ακόμη τα χρόνια που διηύθυνε την Ελληνική Νεολαία στην Τιφλίδα. Ήταν πάντα μπροστάρης. Πάντα εκεί όπου υπήρχε ανάγκη για τον Ελληνισμό.
Η προσφορά του υπήρξε ανεκτίμητη. Ως πρόεδρος σωματείων και αργότερα ως αντιπρόεδρος της Πανελληνίου Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Ελλάδος εργάστηκε ακούραστα για την ενότητα, τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, την ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και τη διεκδίκηση των δικαίων του Ποντιακού Ελληνισμού. Δεν αναζήτησε ποτέ αξιώματα για προσωπική προβολή. Υπηρέτησε μόνο έναν σκοπό: τον άνθρωπο, τη Ρωμιοσύνη και τον Πόντο.
Και όμως... η ζωή στάθηκε άδικη. Έφυγες τόσο νέος. Έφυγες όταν είχε ακόμη τόσα να προσφέρεις.
Είναι δύσκολο να το αποδεχθούμε.
Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι δεν θα σε ξαναδούμε ανάμεσά μας, με το χαμόγελο, τη δύναμη και τη φλόγα που πάντα σε χαρακτήριζαν.
Προσπαθώ να συνεχίσω να γράφω, όμως τα δάκρυά μου δεν με αφήνουν. Ήμασταν σχεδόν συνομήλικοι. Μοιραστήκαμε μια ολόκληρη ζωή, σχεδόν πενήντα χρόνια φιλίας. Οι αναμνήσεις είναι αμέτρητες και κάθε μία κουβαλά ένα κομμάτι της ψυχής σου.
Ο Γιάννης δεν ήταν μόνο ένας αγωνιστής. Ήταν ένας πιστός φίλος, ένας άνθρωπος με αξιοπρέπεια, ήθος, ευγένεια και ανιδιοτέλεια. Ένας άνθρωπος που κέρδιζε τον σεβασμό όλων όσοι τον γνώριζαν.
Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, όχι μόνο στην οικογένειά του και στους φίλους του, αλλά σε ολόκληρο τον Ποντιακό Ελληνισμό. Το έργο του, όμως, θα παραμείνει ζωντανό και θα αποτελεί παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Εκφράζω τα πιο θερμά και ειλικρινή μου συλλυπητήρια στη σύζυγό του, τη Μαρίνα, και στον αγαπημένο τους γιο, τον Νίκο, στην οικογένεια, τους συγγενείς, τους φίλους και όλους όσους ήταν αγαπητοί στον Γιάννη.
Μοιραζόμαστε τον πόνο σου και θρηνούμε μαζί σου..
Εύχομαι ο Θεός να τους χαρίζει δύναμη και κουράγιο αυτές τις δύσκολες ώρες.
Ολόκληρος ο Ελληνισμός, ο Ποντιακός κόσμος και όλοι όσοι είχαμε την ευλογία να τον γνωρίσουμε, αποχαιρετούμε έναν σπάνιο άνθρωπο.
Αγαπημένε μου φίλε Γιάννη, Δεν θα σε θυμόμαστε με τη θλίψη του αποχωρισμού, αλλά με την περηφάνια ότι περπάτησες ανάμεσά μας. Με το κεφάλι ψηλά, με καθαρή ψυχή και με αφοσίωση στις αξίες που υπηρέτησες μέχρι την τελευταία σου πνοή.
Αιωνία σου η μνήμη. Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε μου φίλε. Η Ρωμιοσύνη και ο Πόντος δεν θα σε ξεχάσουν ποτέ.
Κυριάκος Ιορδανίδης, στέλεχος οργανώσεων των Ελληνοποντίων της πρώην ΕΣΣΔ
Δυστυχώς η είδηση ήρθε από τη Γρεция -- ο Vani Karypidis μας, ο Yannis, δεν είναι πλέον μαζί μας.
Ήξερα, φυσικά, ότι ήταν άρρωστος, δεν τον είχα καλέσει τις τελευταίες μέρες, είχα στείλει του χαρτονομίσια με ευχές για την ανάρρωση, αν και συνήθιζα να επικοινωνούμε ή να καλέσουμε ο ένας τον άλλον σχεδόν καθημερινά, αλλά για περίπου ένα μήνα δεν αντέδρασε σε μένα, αντίθετα με τους κανόνες και αρχές του, δεν αντέδρασε, όπως θα μπορούσε να καταλάβει, λόγω της κατάστασης του σώματος.
Ήταν άρρωστος για πάνω από δέκα χρόνια, αλλά όλα αυτά τα χρόνια συμπεριφέρθηκε ήρεμα και, θα έλεγα, γενναία, πολέμησε την ασθένεια, χωρίς να δείχνει στους άλλους πώς δεν την αντιμετωπίζει και ακόμη και πώς την παραμελεί -- είχε πολλά χάμπι και δραστηριότητες, δεν είχε χρόνο να σκεφτεί την ασθένεια, φαινόταν σε εμάς από έξω. Υπήρχε πολλή ανεξέλεγκτη πληροφορία σχετικά με τους Γρεκούς της Γεωργίας και την πρώην Ένωση, ένα αρχείο που μεταφέρθηκε στο Dimarhio της Kalamaria, όπου ευγενικά παρέδωσε ένα μικρό γραφείο.
"Θα νιώσω λίγο καλύτερα, και θα εξερευνήσουμε εκεί, θα διαβάσουμε αυτές τις σελίδες" -- μου είπε αυτό το άνοιγμα.
Δυστυχώς, όλα αυτά δεν θα είναι -- ήταν ένας άνθρωπος και τώρα δεν είναι πλέον...
Σε τέτοιες στιγμές, μερικές φορές σκεφτόμαστε το νόημα της ανθρώπινης ζωής -- και τι σημαίνει αυτό το νόημα, όταν η τύχη μας δίνει αυτή τη γνήσια ζωή;
Είστε ζωντανοί και δεν ξέρετε τι θα συμβεί αύριο, ζείτε χωρίς καμία ελπίδα για αύριο...
Αν λέω ότι τα τελευταία δύο δεκαετία του ήταν γεμάτα από παθιασμένα хобι, τότε δεν θα κάνω λάθος. Ήταν ένας πολύ δημοφιλής συγγραφέας ψηφιακών περιεχομένων, με τις έντονες και ποικίλες του εκδόσεις σε πάνω από 200 ομάδες σε όλο τον κόσμο!
Αρχικά, με εξέπληξε από όλα αυτά, αλλά αργότερα πείστηκα ότι είχε φίλους σε όλο τον κόσμο, σε πολλά έθνη, για τα οποία μας είπε με πάθος.
Ήταν επαγγελματίας σε αυτά τα θέματα και έκανε αυτό όχι μόνο με πάθος, αλλά και πολύ επαγγελματικά.
Οι φωτογραφίες του με το ποδόσφαιρο εκατοντάδες και χιλιάδες θαυμαστές από πολλά έθνη, καθώς και αναφορές για εκθέσεις καλλιτεχνών, θεατρικές παραστάσεις και πολλά άλλα, τα οποία έδειχναν διάφορους πτυχές του ταλέντου και της δημιουργικότητάς του.
Πριν από μερικά χρόνια, τον ονόμασα "Facebook professor", σήμερα είμαι χαρούμενος να σημειώσω ότι αυτό ήταν μια από τις εκδηλώσεις της καλής του αποστολής, αν και δεν υπήρχε υπερβολή σε αυτό.
Ήταν παθιασμένος με αυτό, όχι μόνο επειδή ήταν το χόμπι του.
Αλλά το κύριο πράγμα, όπως σκεφτόμουν, ήταν κάτι άλλο: με αυτήν την εργασία, ήταν σαν να αψηφάει την ασθένειά του και ταυτόχρονα να εκφράζει το προσωπικό του "αυτό"...
Ο Yannis ήταν πολύ μορφωμένος άνθρωπος, αγαπούσε τη λογοτεχνική μυθοπλασία, ιστορία, είχε εκλεπτυσμένο γούστο για ζωγραφική, προτιμούσε έργα των εντυπωσιακών, είχε μια ενδιαφέρουσα βιβλιοθήκη και, όπως ήδη σημειώσαμε, ένα μεγάλο αρχείο σχετικά με τις θέματα των ελληνικών οργανώσεων.
Κάποιος δεν θα μπορούσε να μην εκπλήξει από τις ιδιωτικές του ιδιαιτερότητες - δεν ήταν τύπος και παθιασμένος ομιλητής, ταπεινός άνθρωπος μπόρεσε να προσελκύσει και να ενωθεί με πολλούς ανθρώπους.
Αυτό αποδείχθηκε πλήρως στη Γεωργία στη δεκαετία του 1980 του τελευταίου αιώνα, όταν στο Τμήμα εργασίας με ελληνικό νέο στη Διοίκηση της πόλης Τίμπιλις του Komsomol, αλλά και στο Κέντρο Μαύρης Θάλασσας, όπου υπηρέτησε στην Ελλάδα.
Σε αυτήν την οργάνωση, ήταν υπεύθυνος για τις σχέσεις με ελληνικές οργανώσεις μετα-Σοβιετικών χωρών, όπου είχε παραχθεί σημαντικό έργο στη μελέτη και διάδοση της ελληνικής γλώσσας και της ελληνικής κουλτούρας. Επισκέφθηκε σχεδόν όλες τις χώρες μας, όπου έκανε εκατοντάδες γνωστικούς, τα οποία αγαπούσε και ήταν πολύ περήφανος.
... Τα τελευταία χρόνια, συναντήθηκα κυρίως τις Παρασκευές στη Νικόπολη Θεσσαλονίκης, όπου ήρθε μετά από έλεγχο ή χημειοθεραπεία από το Νοσοκομείο Παπανικολάου.
Αυτός συνήθιζε να αγοράζει το αγαπημένο του εφημερίδα "Mir and Omonia" από το kiosk και μετά, μαζί με φίλους, θα ξεκινάγαμε τις συνομιλίες και τις συζητήσεις μας για ένα φλιτζάνι καφέ στο καφέ μας.
Αυτές οι συζητήσεις μας έγιναν παραδοσιακές, όπου θα θυμόμασταν το παρελθόν, θα συζητούσαμε τα νέα και θα μοιραζόμασταν τις εντυπώσεις μας για τις εκδηλώσεις της εποχής...
Δεν του άρεσε να μιλάει για την ασθένειά του, αλλά μερικές φορές τα κρυφά του συναισθήματα θα εκτοξευόταν από την ενοχλητική του δύναμη.
Αυτές ήταν ειλικρινείς συναντήσεις, όπου μερικές φορές λέγοντας λυπημένα για το γεγονός ότι κάποιοι από τους φίλους του στο εξωτερικό κάπως σταμάτησαν να τον καλούν, αν και είχαν μερικές φορές πριν τηλεφωνηθεί.
Θα τον παρηγορούσαμε, λογικά σημειώνοντας ότι αυτό συνέβαινε και σε πολλούς από εμάς...
Δεν μπορούσαμε να μην παρατηρήσουμε ότι ο φίλος μας έγινε πιο ευαίσθητος τελευταία, ήταν δύσκολο να διαφωνήσουμε μαζί του, ειδικά επειδή είπε μου περισσότερες από μία φορά μετά από τις μικρές συζητήσεις μας ότι δεν θα γράφει ή θα με καλεί πια, αν και είχε ήδη ζητήσει για την επόμενη συζήτηση μας μετά από μια μέρα...
Ήταν ένας απλό ομογενής με τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του, ήταν ο φίλος μας που εκτιμούσε τη φιλία μας και τον οποίο εκτιμούσαμε για την ειλικρίνεια, την ειλικρίνεια και τις ικανότητές του.
Θα μας λείψει πολύ.
Και είναι πολύ δύσκολο για μένα να πω "αντίο, Yannis"...
Τα συλλυπητήρια μου στην σύζυγό του, Marina, τον γιο Nikos, την αδερφή Liana...
Αιώνια μνήμη...
Σοφία Προκοπίδου, δημοσιογράφος
Η αισιοδοξία του Γιάννη Καρυπίδη ήταν ένα αληθινό δώρο. Ήταν ένας άνθρωπος που ήθελε να προσφέρει πολλά στη ζωή του, πάντα με όραμα για τον Ελληνισμό.
Δυστυχώς, δεν είναι πια μαζί μας.
Ο Γιάννης, που ήταν γνωστός σε πολλούς λόγω της 40 χρονης προσφοράς του στον απανταχού Ελληνισμό, είχε ιδιαίτερη αφοσίωση στους Έλληνες Πόντιους από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, και κυρίως από τη Γεωργία.
Γνωρίστηκα μαζί του το 1990 και από τότε ήμασταν φίλοι στις κοινωνικές δράσεις της Π.Ο.Π.Σ, που στήριζε τους παλιννοστούντες, δηλαδή Έλληνες μετανάστες από τις χώρες της πρ. ΕΣΣΔ και πρόσφυγες από τον πόλεμο στην Αμπχαζία.
Ο Γιάννης γεννήθηκε στη Γεωργία και σπούδασε πολιτικός μηχανικός στη Ρωσία. Το έργο της ζωής του ήταν η μελέτη της ιστορίας, αν και δεν ήταν επαγγελματίας ιστορικός, πρόσφερε πάρα πολλά στην καταγραφή της ιστορίας του ελληνισμού των χωρών της πρ. Σοβιετικής ένωσης. Γνώριζε την ιστορία πολύ καλά, και πολλές φορές επικοινωνούσα μαζί του για να διευκρινίσω γεγονότα που περιέγραφα στα ρεπορτάζ μου, σε μια εποχή που δεν υπήρχε ίντερνετ ή Google.
Μόλις σήμερα, Σάββατο 11/07, έμαθα για το θάνατο του Γιάννη Καρυπίδη 21/04/1952 - 11/07/2026) μετά από χρόνια μάχης με επάρατη νόσο. Παρά τις πολλές εξαντλητικές θεραπείες, πάντα έβρισκε χρόνο να είναι κοντά σε κοινωνικά γεγονότα των φίλων του.
Γιάννη, να είσαι καλά εκεί που θα πας, στην ουράνια ζωή σου. Είμαι σίγουρη ότι θα βρεις δικούς σου ανθρώπους... Θα σε σκέφτομαι και θα σε ρωτάω νοερά για τις απορίες μου σχετικά με ιστορικά γεγονότα, και εσύ θα μου «απαντάς» στις αναμνήσεις μου.
Συλλυπητήρια στην αδελφή σου Λιάνα, στην αγαπημένη σου σύζυγο, Μαρίνα @Marina Chagoulidou και στο γιο Νίκο.
Μιράντα Κωνσταντινίδου
Με βαθιά θλίψη λάβαμε την είδηση του αδόκητου θανάτου του αγαπητού φίλου, συναδέλφου, πατριώτη και μεγαλόκαρδου ανθρώπου - Γιάννη Καρυπίδη.
Πρόκειται για ανεπανόρθωτη απώλεια όχι μόνο για τους συγγενείς και φίλους του, αλλά και για ολόκληρη την ελληνική κοινότητα του μετασοβιετικού χώρου. Τον Γιάννη θα τον θυμόμαστε πάντα ως έναν άνθρωπο με τιμή, αξιοπρέπεια και αφοσίωση στους ανθρώπους του, που κέρδισε τον βαθύ σεβασμό όλων όσων τον γνώριζαν με τον κόπο, την καλοσύνη και την ειλικρίνεια του.
Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια, τους συγγενείς, τους φίλους και όλους όσους ήταν αγαπητοί στον Γιάννη. Μοιραζόμαστε τον πόνο σου και θρηνούμε μαζί σου.
Η φωτεινή μνήμη του Γιάννη Καρυπίδη θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας.
Ας αναπαυθεί εν ειρήνη. Μια ανάμνηση που διαρκεί για πάντα. 
Εκ μέρους της Ομάδας μας
Βλάσης Αγτζίδης, ιστορικός
Μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες παρουσίες του εξωελλαδικου Ελληνισμού ήταν οι κοινότητες που παρέμειναν στην ΕΣΣΔ και βίωσαν όλες τις φάσεις της σοβιετικής πολιτικής όσον αφορά το Εθνικο Ζήτημα.
-Η πρώτη φάση ηταν την περίοδο του Μεσοπολέμου μετά την επικράτηση της μπολσεβικικής επανάστασης. Τότε εμφανιστηκε μια μοναδική ελληνική πολιτισμική ανάπτυξη που κράτησε έως και το 1937.
-Η δεύτερη φάση ήταν η περίοδος των σταλινικών διώξεων 1937-38 και των μαζικών εκτοπίσεων μεγάλου μέρους του πληθυσμού στην Κεντρική Ασία. Η δυσμενής μεταχείριση του ελληνικού πληθυσμού καθώς και άλλων μειονοτήτων, διατηρήθηκε σχεδον έως την εποχή της Περεστροϊκα
-Η τρίτη φάση ήταν η περίοδος των μεταρρυθμίσεων (Περεστρόϊκα και γκλάσνοστ) που ξεκίνησε το 1985. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε ένα δυναμικό κίνημα των σοβιετικών Ελλήνων που επεδίωκε την πολιτιστική και πολιτική αποκατάσταση του σοβιετικού Ελληνισμού. Τα πρώτα κέντρα αυτού του κινήματος βρισκόταν στο Σοχούμι και στην Τιφλίδα.
Ο Γιάννης Καρυπίδης ήταν ένα από τα δυναμικά στελέχη της ελληνικής νεολαίας στην Τιφλίδα, που κατάφεραν να διοργανώσουν ένα ξεχωριστό τμήμα στην Κομσομολ. Είχα την τύχη να τον γνωρίσω το 1989, όπως και τη Μαρίκα Στεφανίδου , τον Γιώργο Ατζαμιδη και πολλά άλλα παιδιά ...
Πρόκειται για μια μοναδική γενιά, που τίμησε την ελληνική παράδοση και τον ελληνισμό σε εκείνα τα χρόνια των μεγάλων μετασχηματισμών ..
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει!
Στέφανος Τανιμανίδης, Επίτιμος Πρόεδρος της ΠΟΠΣ
Στη Θεσσαλονίκη, στο 74 έτος της ζωής του, ο συμπατριώτης μας και κουμπάρος μου, Γιάννης Καρυπίδης, προσωπικότητα του Ποντιακού κινήματος, από εκείνους που αφιέρωσαν δεκαετίες στην υπηρεσία του Ελληνισμού των χωρών της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. άφησε σήμερα την τελευταία του πνοή, ύστερα από μάχη 13ων χρόνων με τον καρκίνο.
Ο Γιαννης, ήταν γηγενής από την Τιφλίδα, πολιτικός μηχανικός, που συμμετείχε ενεργά στο ελληνικό κίνημα από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, ηγήθηκε της νεολαίας, ήταν μεταξύ των ιδρυτών των πρώτων ελληνικών συλλογων και γνώρισα απο το 1987. Ενώ από το 1990, είχα την χαρά να συνεργαστώ μαζί του σαν εκπρόσωπο του Ποντιακού Ελληνισμού στην Ελλάδα και τον κόσμο, στο Διοικητικό Συμβούλιο της Π.Ο.Π.Σ.
Ο Καρυπίδης, ως συντονιστής της επιτροπής υποστήριξης για την ένταξη στην Ελληνική κοινωνία, συνέβαλε σημαντικά στη στήριξη και την κοινωνική ένταξη των νεοπροσφύγων συμπατριωτών μας, και στην ενίσχυση των δεσμών των Ελλήνων της πρώην ΕΣΣΔ με την ιστορική τους πατρίδα. Ήταν επικεφαλής της ομάδας της ΠΟΠΣ. για την μεταφορά 200.000 τόνων ανθρωπιστικής βοήθειας στην Γεωργία και αργότερα στην Ουκρανία. Η απώλεια αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στον αγώνα για την επίλυση των προβλημάτων των συμπατριωτών μας και για μένα έναν αγαπητό φίλο συναγωνιστή και συνοδοιπόρο.
Θα παραμείνει στις σκέψεις μας, αλλά και στις καρδιές μας ως αγωνιστής και μια φωτεινή ανάμνηση. Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του και να δίνει δύναμη και υγεία, στη αγαπημένη του σύζυγο Μαρίνα και τον μονάκριβο γιο του και βαπτιστικό μας Νίκο, να τον θυμούνται και να τον μνημονεύουν.
Θράσος Ευτυχίδης, Διεθνολόγος, Οικονομολόγος
Ο Γιαννάκης μας έφυγε. Δε θέλω να το πιστέψω. Για μένα ήταν η μεγάλη εγκυκλοπαίδεια του ελληνισμού της Μαύρης Θάλασσας. Ο άνθρωπος που με τραβούσε να κάνω πράγματα. Ο φίλος που μοιραστήκαμε απίστευτες στιγμές σε δεκάδες αν όχι εκατοντάδες αποστολές. Και τι να πρωτοθυμηθώ ... Σε κάποια αποστολή στη Μαριούπολη βρεθήκαμε να μένουμε σε ένα ξενοδοχείο κάπου στην παραλία της Μαριούπολης ... Μπριγκαντίνκα το λέγανε... Εγώ ως γνωστό ρεμάλι αποφάσισα να βγώ ... επέστρεψα στο ξενοδοχείο γύρω στις 3 τα ξημερώματα. Το ξενοδοχείο είχε ένα εστιατόριο και μπαρ στον εξωτερικό χώρο. Μπαίνω διακριτικά και βλέπω το Γιαννάκη να κάθεται στο μπαρ έχοντας μαζέψει όλο το προσωπικό γύρω του. Δεν υπάρχουν άλλοι πελάτες ολόγυρα ... με βλέπει και με φωνάζει ... Είναι τρείς τα ξημερώματα ... ο Γιάννης εμφανώς ευδιάθετος με φωνάζει (είχε προηγηθεί τραπέζωμα). Πλησιάζω με δυσπιστία και βλέπω τον Γιαννάκη να μιλάει με πάθος στα γκαρσόνια και τις σερβιτόρες ... στις 3 τα ξημερώματα επαναλαμβάνω ... για την ιστορία των Ελλήνων της Αζοφικής. Αυτός ήταν ο Γιάννης. Απίστευτο πάθος και απίστευτη αγάπη για τον Ελληνισμό της Μαύρης Θάλασσας - το λαό μου όπως έλεγε.
Το τελευταίο διάστημα παρά τη σκληρή μάχη που έδινε απέναντι στο θεριό, συνέχισε να είναι παρών και να καλύπτει με την κάμερά του εκδηλώσεις και ανθρώπους.
Ελαφρύ νάναι το χώμα που θα τον σκεπάσει. Συλλυπητήρια στη Μαρίνα και στο Νίκο του και στην αδελφή του Λιάνα. Δε θα σε ξεχάσω ποτέ φίλε.
Έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Καρυπίδης, στέλεχος οργανώσεων των παλλινοστούντων Ελληνοποντίων
Στους ακόλουθους συνδέσμους διαβάστε τα άρθρα του Γιάννη Καρυπίδη, που έγραψε για το site efxinospontos.gr
Έγιναν τα Αποκαλυπτήρια της προτομής του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης Φέντορ Κοτάνοβ (Κοτανίδη) στη Μαριούπολη
Σύλλογος Ελληνικής Νεολαίας της Τιφλίδας (1983 - 1991)
https://efxinospontos.gr/omogeneia/6466-syllogos-ellinikis-neolaias-tis-tiflidas-1983-1991
Μικρή Ελλάδα, στην καρδιά της Γεωργίας
https://efxinospontos.gr/omogeneia/6431-mia-mikri-ellada-stin-kardia-tis-georgias
«ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ – ΛΕΩΝΙΔΑΣ – ΑΧΙΛΛΕΑΣ». Ανεπανάληπτο το μεγαλείο τους
https://efxinospontos.gr/omogeneia/6151-aleksandros-leonidas-axilleas-anepanalipto-to-megaleio-tous
Γιάννης Καρυπίδης: Μας ονομάζουν «Ρώσοι»… Ξέχασαν ότι οι ιδρυτές της Φιλικής Εταιρίας το 1814 ήταν Έλληνες και όχι Ρώσοι…
